Most recent stories ›
AgroInsight RSS feed

Community and microbes December 5th, 2021 by

Vea la versi√≥n en espa√Īol a continuaci√≥n

‚ÄúIn grad school they taught us budding plant pathologists that the objective of agriculture was to ‚Äôfeed the plants and kill the bugs,‚ÄĚ my old friend Steve Sherwood explained to me on a visit to his family farm near Quito, Ecuador. ‚ÄúBut we should have been feeding the microbes in the soil, so they could take care of the plants,‚ÄĚ

When Steve and his wife, Myriam Paredes, bought their five-hectare farm, Granja Urkuwayku, in 2000, it was a moonscape on the flanks of the highly eroded Ilaló Volcano. The trees had been burned for charcoal and the soil had been stripped down to the bedrock, a hardened volcanic ash locally called cangahua that looked and felt like concrete. A deep erosion gulley was gouging a wound through the middle of the farm. It was a fixer-upper, which was why Steve and Myriam could afford it.

Now, twenty years later, the land is covered in rich, black soil, with green vegetable beds surrounded by fruit trees and native vegetation.

The first step to this rebirth was to take a tractor to the cangahua, to break up the bedrock so that water and compost could penetrate it. This was the only time Steve plowed the farm.

To build the broken stone into soil, Steve and Myriam added manure, much of it coming from some 100 chickens and 300 guinea pigs ‚Äď what they describe as the ‚Äúsparkplugs of the farm‚Äôs biological motor.‚ÄĚ

By 2015, Urkuwayku seemed to be doing well. The farm has attracted over 300 partners, families that regularly buy a produce basket from the farm, plus extras like bread, eggs, mushrooms, honey, and firewood, in total bringing in about $1,000 a week. Besides their four family members, the farm also employs four people from the neighborhood, bringing in enough money to pay for itself, so Steve and Myriam don’t have to subsidize the farm with their salaries, from teaching. The nasty gulley is now filled in with grass-covered soil, backed up behind erosion dams. Runoff water collects into a 500,000-liter pond, used to irrigate the crops during the dry season.

But in 2015 Myriam and Steve tested the soil and were surprised to see that it was slowly losing its fertility.

They think that the problem was too much tillage and not enough soil cover. Hoeing manure into the vegetable beds was breaking down the soil structure and drying out the beds, killing the beneficial fungi. As Steve explains, ‚Äúthe fungi are largely responsible for building soil particles through their mycelia and sweat, also known as glomalin, a carbon-rich glue that is important for mitigating climate change.‚ÄĚ The glomalin help to remove carbon from the air, and store it in the soil.

Then Steve befriended the administrator of a local plywood factory. The mill had collected a mountain of bark that the owner couldn’t get rid of. Steve volunteered to take it off their hands. The two top advantages of peri-urban farming are greater access to customers, and some remarkable sources of organic matter.

So the plywood factory started sending Steve dump-truck loads of bark (mostly eucalyptus). To get the microbes to decompose the bark, Steve composts sawdust with some organic matter from the floor of a local native forest. The microbe-rich sawdust is then mixed with the bark and carefully spread in deep layers between the rows of vegetables, which were now tilled as little as possible. The vegetables are planted in trays, and then transplanted to the open beds.

No matter how much bark and sawdust Steve and his team lay down, the soil always absorbs it. The soil seems to eat the bark, just as in a forest. The soil microbes thrive on the bark to create living structures, like mycelia: fungal threads that reach all the way through the vegetable beds, in between the bark-filled paths. Steve and Myriam have learned that the microbes have a symbiotic relationship with plants; microbes help a plant’s roots find moisture and nutrients, and in turn, the plant gives about a third of all of its energy from photosynthesis back to the microbes.

Myriam and Steve have seen that as the soil becomes healthier, their crops have fewer problems from insect pests and diseases. In large part, this is because of the successful marriage between plants and the ever-growing population of soil microbes. Urkuwayku is greener every year. It produces enough to feed a family and employ four people, while regularly supplying 300 families with top-notch vegetables, fruits, and other produce. A community of consumers supports the farm with income, while a community of microorganisms builds the soil and feeds the plants.

Previous Agro-Insight blog stories

Reviving soils

A revolution for our soil

Enlightened agroecology, about Pacho Gangotena, ecological farmer in Ecuador who influenced Steve and Myriam

The guinea pig solution

Living Soil: A film review

Dung talk

A market to nurture local food culture

Experiments with trees

Related training videos on the Access Agriculture platform

Good microbes for plants and soil

Turning fish waste into fertiliser

Organic biofertilizer in liquid and solid form

Mulch for a better soil and crop


“En la escuela de posgrado nos ense√Īaron a los futuros fitopat√≥logos que el objetivo de la agricultura era ‘alimentar a las plantas y matar a los bichos‚Äô”, me explic√≥ mi viejo amigo Steve Sherwood durante una visita a su granja familiar cerca de Quito, Ecuador. “Pero deber√≠amos haber alimentado a los microbios del suelo, para que ellos cuidaran a las plantas”.

Cuando Steve y su esposa, Myriam Paredes, compraron su finca de cinco hect√°reas, Granja Urkuwayku, en el a√Īo 2000, era un paisaje lunar en las faldas del erosionado volc√°n Ilal√≥. Los √°rboles hab√≠an sido quemados para hacer carb√≥n y del suelo no quedaba m√°s que la roca madre, una dura ceniza volc√°nica llamada ‚Äúcangahua‚ÄĚ que parec√≠a hormig√≥n. Una profunda c√°rcava erosionaba un gran hueco en el centro de la granja. La propiedad necesitaba mucho trabajo, y por eso Steve y Myriam pod√≠an acceder a comprarla.

Ahora, veinte a√Īos despu√©s, el terreno est√° cubierto de una rica tierra negra, con camellones verdes rodeados de √°rboles frutales y nativos.

El primer paso de este renacimiento fue meter un tractor a la cangahua, para romper la roca para que el agua y el abono pudieran penetrarla. Esta fue la √ļnica vez que Steve ar√≥ la finca.

Para convertir la piedra rota en suelo, Steve y Myriam a√Īadieron esti√©rcol; mucho ven√≠a de unas 100 gallinas y 300 cuyes, lo que la pareja describe como las “buj√≠as del motor biol√≥gico de la granja.”

En 2015, Urkuwayku parec√≠a ir bien. La granja ha atra√≠do a m√°s de 300 socios, familias que compran regularmente una canasta de productos de la granja, adem√°s de extras como pan, huevos, champi√Īones, miel y le√Īa, en total aportando unos 1.000 d√≥lares a la semana. Adem√°s de los cuatro miembros de su familia, la granja tambi√©n da trabajo a cuatro personas locales. Ya que los ingresos a la granja pagan sus gastos, Steve y Myriam no tienen que subvencionarla con los sueldos que ganan como docentes. Barreras de conservaci√≥n han llenado el barranco con tierra, ahora cubierta de pasto. El agua de escorrent√≠a se acumula en un estanque de 500.000 litros, usado para regar los cultivos durante la √©poca seca.

Pero en 2015 Myriam y Steve analizaron el suelo y se sorprendieron al ver que lentamente perdía su fertilidad.

Creen que el problema era el exceso de labranza y la falta de cobertura del suelo. La introducci√≥n de esti√©rcol en los camellones hortalizas estaba rompiendo la estructura del suelo y secando el suelo, matando los hongos beneficiosos. Como explica Steve, “los hongos se encargan en gran medida de construir las part√≠culas del suelo a trav√©s de sus micelios y su sudor, tambi√©n conocido como glomalina, un pegamento rico en carbono que es importante para mitigar el cambio clim√°tico”. La glomalina ayuda a eliminar el carbono del aire y a almacenarlo en el suelo.

Entonces Steve se hizo amigo del administrador de una f√°brica local de madera contrachapada (plywood). La f√°brica hab√≠a acumulado un montonazo de corteza y el due√Īo no sab√≠a c√≥mo deshacerse de ello. Steve se ofreci√≥ a quit√°rselo de encima. Las dos grandes ventajas de la agricultura periurbana son un mayor acceso a los clientes y algunas fuentes fabulosas de materia org√°nica.

Así que la fábrica de contrachapados empezó a enviar a Steve volquetadas de corteza (sobre todo de eucalipto). Para hacer que los microbios descompongan la corteza, primero Steve descompone aserrín con un poco de materia orgánica del suelo de un bosque nativo local. Luego, el aserrín rico en microbios se mezcla con la corteza y se esparce cuidadosamente en capas profundas entre los camellones de hortalizas, donde ahora se mueve el suelo lo menos posible. Las hortalizas se siembran en bandejas y luego se trasplantan al campo abierto.

No importa cuánta corteza y aserrín que Steve y su equipo pongan, la tierra siempre la absorbe. El suelo parece comerse la corteza, como en un bosque. Los microbios del suelo se alimentan de la corteza para crear estructuras vivas, como micelios: hilos de hongos que llegan hasta los camellones, entre los senderos llenos de corteza. Steve y Myriam han aprendido que los microbios tienen una relación simbiótica con las plantas; los microbios ayudan a las raíces de las plantas a encontrar humedad y nutrientes y, a su vez, la planta devuelve a los microbios la tercera parte de toda la energía que obtiene de la fotosíntesis.

Myriam y Steve han comprobado que a medida que el suelo se vuelve m√°s sano, sus cultivos tienen menos problemas de plagas de insectos y enfermedades. En gran parte, esto se debe al exitoso matrimonio entre las plantas y la creciente poblaci√≥n de microbios del suelo. Urkuwayku es m√°s verde cada a√Īo. Produce lo suficiente para alimentar a una familia y emplear a cuatro personas, al tiempo que provee regularmente verduras, frutas y otros productos de primera calidad a 300 familias. Una comunidad de consumidores apoya a la granja con ingresos, mientras que una comunidad de microorganismos construye el suelo y alimenta a las plantas.

Previos blogs de Agro-Insight

Una revolución para nuestro suelo

La luz de la agroecología, acerca de Pacho Gangotena, agricultor ecológico en el Ecuador quien ha sido una influencia para Steve y Myriam

Experimentos con √°rboles

Reviving soils

The guinea pig solution

Living Soil: A film review

Dung talk

A market to nurture local food culture

Videos sobre temas relacionados en la plataforma de Access Agriculture

Buenos microbios para plantas y suelo

El mulch mejora el suelo y la cosecha

Turning fish waste into fertiliser

Organic biofertilizer in liquid and solid form


Leave the moss, save the forest November 14th, 2021 by

There‚Äôs no more dramatic way to release lots of carbon into the atmosphere than to let a forest burn down. I wrote a story in 2016 (Save the trees) explaining how citizens in Cochabamba, Bolivia, have taken ownership of a large forest planted over 30 years earlier as part of a Swiss project. Back then, the project was criticized for not having enough local ‚Äúparticipation.‚ÄĚ

But the people came to love the forest and volunteers risk their lives to put out fires there. Recently, on 24 October, a 600-hectare fire torched the mountainside just above the city. My daughter, Vera, and I visited one of the local volunteer fire departments (SAR). We were both moved to see the young women and men in orange jump suits, lined up in formation, before getting into pickup trucks to ride to battle at the fire front.

On the north side of the city the fire was so close that ash fell like snowflakes, and the sky turned grey with smoke. Townspeople drove past the station, delivering drinking water, food, and first aid supplies to the citizen firefighters. Fortunately, it rained hard that night, and put out the fire.

But the left hand doesn’t always know what the right hand is up to. The same city that fights so hard to protect the forest is partly to blame for burning it. Every year, people from Cochabamba use moss from the mountains in Christmas decorations. Like people all over Bolivia, folks in Cochabamba make a nativity scene at home or at the office. Besides the Holy Family, shepherds and wisemen, other figurines are included, ranging from Barbie dolls, to plastic dinosaurs, to the Donkey from Shrek, all arranged on a green bed of moss. It’s a riot of fun.

Poor people can make some extra money in December, harvesting moss in the forest, to sell it in the markets or on the street. But it’s not just poor people. One year I took a group of agronomists to see a high, native forest in Santa Cruz, and was dismayed when several came back to the bus with large slabs of moss to take home.

Last year, Ana Gonz√°les wrote an article explaining how moss is a primitive plant, without roots, that absorbs up to 20 times its weight in water. Moss acts as a wet blanket in the forest, covering the trees and sheltering them from fire. She urged people not to buy moss at Christmas time. The idea is starting to get across, but some people still like to include moss in the nativity scenes.

In colonial times the idea of the mossy nativity scene was imported from Spain, and in parts of Europe, plants are still taken from the forest at Christmas time. A hundred years ago, moss Christmas decorations may have been sustainable. But now there are a lot more people, more roads, and more pressure on the forest. It’s time to invent new traditions that don’t celebrate Christmas by stripping the forest.

A forest is so much more than trees. The moss and other small plants living on the ground and in the branches of the trees are also part of the forest. Removing some of them can leave a forest dry and vulnerable to burning, which is the last thing our warming planet needs.

Related videos

Managed regeneration

Parkland agroforestry


Por Jeff Bentley, 14 de noviembre de 2021

No hay forma m√°s dram√°tica de liberar mucho carbono a la atm√≥sfera que dejar que un bosque se queme. Escrib√≠ un art√≠culo en 2016 (Save the trees) en el que explicaba c√≥mo los ciudadanos de Cochabamba, Bolivia, se han adue√Īado de un gran bosque plantado m√°s de 30 a√Īos antes como parte de un proyecto suizo. En aquel entonces, el proyecto fue criticado por no tener suficiente “participaci√≥n” local.

Pero la gente llegó a amar el bosque y los voluntarios arriesgan sus vidas para apagar los incendios allí. Recientemente, el 24 de octubre, un incendio de 600 hectáreas calcinó la falda del cerro justo por encima de la ciudad. Mi hija, Vera, y yo visitamos uno de los cuerpos de bomberos voluntarios locales (SAR). Nos conmovió ver a las mujeres y hombres jóvenes con trajes de salto color naranja, alineados en formación, antes de subir a las camionetas para ir a luchar al frente del incendio.

En el lado norte de la ciudad el fuego estaba tan cerca que la ceniza caía como copos de nieve, y el cielo se volvía gris por el humo. La gente del pueblo pasó por delante de la estación, entregando botellas de agua, comida y artículos de primeros auxilios a los bomberos ciudadanos. Afortunadamente, esa noche una gran lluvia apagó el fuego.

Pero la mano izquierda no siempre sabe lo que hace la derecha. La misma ciudad que lucha con tanto esmero por proteger el bosque tiene parte de culpa en su quema. Todos los a√Īos, los cochabambinos usan el musgo de las monta√Īas en los adornos navide√Īos. Como en toda Bolivia, los cochabambinos hacen un nacimiento en casa o en la oficina. Adem√°s de la Sagrada Familia, los pastores y los reyes magos, se incluyen otras figuras, desde mu√Īecas Barbie, pasando por dinosaurios de pl√°stico, hasta el burro de Shrek, todo puesto sobre un lecho verde de musgo. Es s√ļper divertido.

Los pobres pueden ganar dinero extra en diciembre, cosechando musgo en el bosque, para venderlo en los mercados o en la calle. Pero no se trata s√≥lo de gente pobre. Un a√Īo llev√© a un grupo de agr√≥nomos a ver un bosque alto y nativo en Santa Cruz, y me qued√© consternado cuando varios volvieron al autob√ļs con grandes bultos de musgo para llevarse a casa.

El a√Īo pasado, Ana Gonz√°les escribi√≥ un art√≠culo explicando que el musgo es una planta primitiva, sin ra√≠ces, que absorbe hasta 20 veces su peso en agua. El musgo act√ļa como una manta h√ļmeda en el bosque, cubriendo los √°rboles y protegi√©ndolos del fuego. Ella ha instado a la gente a no comprar musgo en Navidad. La idea empieza a ser aceptada, pero a algunas personas les sigue gustando incluir el musgo en los nacimientos.

En la √©poca colonial, la idea del nacimiento de musgo se import√≥ de Espa√Īa, y en algunas partes de Europa se siguen sacando plantas del bosque en Navidad. Tal vez hace cien a√Īos, los adornos navide√Īos de musgo eran sostenibles. Pero ahora hay mucha m√°s gente, m√°s caminos que penetran al bosque y m√°s presi√≥n sobre ello. Es hora de inventar nuevas tradiciones que no celebren la Navidad despojando al bosque.

Un bosque es mucho m√°s que √°rboles. El musgo y otras peque√Īas plantas que viven en el suelo y en las ramas de los √°rboles tambi√©n forman parte del bosque. Eliminar algunas de ellas puede dejar un bosque seco y vulnerable a los incendios, que es lo √ļltimo que necesita nuestro planeta, que se est√° calentando.

Videos sobre el manejo del bosque

Regeneración manejada

Agroforestería del bosque ralo

A market to nurture local food culture October 3rd, 2021 by

Nederlandse versie hieronder

Last week, I wrote about what can happen when local authorities support local food producers. La Tablée was a one-off event to inform and build a relationship with urban consumers, but there can also be more formal ways of supporting local producers.

Every city in Europe and many other places has its fresh market, with food being brought in by traders and occasionally some farmers. The food being sold can come from anywhere. Not so, in Rennes. This historic capital of Brittany in France has taken a bold decision to promote local food as much as possible.

On Saturday mornings, people flood to the Marché des Lices, happily strolling in, on the many narrow cobblestone streets, like bees drawn to a field of flowers. My wife Marcella and I immediately realize that this is not like any other fresh market.

The diversity of produce is striking. We see market stalls with plenty of leafy vegetables and fresh herbs; others sell homemade pear and apple juice, along with cider, a traditional fermented apple beverage that is currently enjoying an amazing revival. For decades, cider had lost popularity because it could not compete against the strong marketing campaigns of the wine and beer industry. Now, this tart, fruity drink is served in every bar and restaurant. Here, in the Rennes market, a bubbly cider that will pop the cork out of the bottle is presented with a certain prestige, as if it were champagne.

There is a great atmosphere and many people have a quick chat with the person selling the produce, whether it is cheese, a diversity of fish and other seafood, freshly chopped meat, mushrooms and other fungi, walnuts, fruit or vegetables.

One stand catches my eye. I take a closer look at one of the breads on display and ask the man what it is made of. ‚ÄúBuckwheat,‚ÄĚ he says, ‚Äúthis is grown locally and contains no gluten in case you are allergic. You can keep the bread for days without it going stale.‚ÄĚ We buy a chunk of this dark bread, which he wraps in paper. Despite the word “wheat” in its name, buckwheat is not a cereal but it is a seed. Buckwheat is related to rhubarb, and it is rich in fibre and proteins.

Buckwheat grows on light, well-drained soils, and has also been a traditional crop where we live in Limburg, in northeast Belgium, but I had never seen bread made from it. On special occasions and in a few restaurants one can eat buckwheat pancakes in Belgium, but in this part of France, it is on every single menu, presented as a local specialty. During the week that we spent in Rennes we discover various restaurants that sell uniquely buckwheat pancakes, often served with a jar of cider.

Before we leave the market, we pass through a narrow street lined on both sides with food trucks. All of them serve buckwheat pancakes. There is the option to add a sausage, with mustard or another sauce, rolled up and eaten like a hot dog. It strikes us that the least flashy food truck has the longest cue. It is the only one that serves galettes made from organic buckwheat!

Later on, I learn that during the Covid crisis local producers were being pushed out from the market by middlemen and that the Rennes city council committed to changes after Olivier Marie, a respected Breton culinary journalist, made a case to boost the presence of local farmers and artisans and curb unethical merchants!

Because farmers can sell so much of their produce at this weekly market, it seems to give them enough added income to stay in farming.

Local authorities can stimulate local food production and local food processing by creating a favourable market environment. Overly rigid food regulations, as we have in Belgium, do not leave any space for such initiatives that allow local food culture to flourish. It is time we take a better look across our borders and learn from inspiring examples across the globe.

Related Agro-Insight blogs

La Tablée

The baker farmers

Better food for better farming

Marketing something nice

Damaging the soil and our health with chemical reductionism

The juice mobile

Formerly known as food

Forgotten vegetables

Not sold in stores

An exit strategy


Een markt om de lokale voedselcultuur te stimuleren

Vorige week schreef ik over wat er kan gebeuren als lokale overheden lokale voedselproducenten ondersteunen. La Tablée was een eenmalig evenement om de stedelijke consument te informeren en een relatie tussen hem en de boeren uit de streek op te bouwen, maar er kunnen ook formelere manieren zijn om lokale producenten te ondersteunen.

Elke stad in Europa heeft hun vers-markt, waar voedsel wordt aangevoerd door handelaars en af en toe enkele boeren. Het verkochte voedsel kan overal vandaan komen. Niet zo in Rennes. Deze historische hoofdstad van Bretagne in Frankrijk heeft een moedig besluit genomen om lokale levensmiddelen zoveel mogelijk te promoten.

Op zaterdagochtend stromen de mensen naar de Marché des Lices, blij slenterend door de vele smalle geplaveide straatjes, als bijen aangetrokken door een veld vol bloemen. Mijn vrouw Marcella en ik beseffen onmiddellijk dat dit geen gewone vers-markt is.

De verscheidenheid aan producten is opvallend. We zien marktkraampjes met veel bladgroenten en verse kruiden; anderen verkopen zelfgemaakt peren- en appelsap, samen met cider, een traditionele gefermenteerde appeldrank die momenteel een verbazingwekkende revival beleeft. Decennialang had cider aan populariteit ingeboet omdat het niet kon opboksen tegen de sterke marketingcampagnes van de wijn- en bierindustrie. Nu wordt deze zure, fruitige drank in elke bar en elk restaurant geserveerd. Hier, op de markt van Rennes, wordt een bruisende cider die de kurk uit de fles laat springen, gepresenteerd met een zeker prestige, als ware het champagne.

Er heerst een gezellige sfeer en veel mensen maken snel een praatje met degene die de producten verkoopt, of het nu gaat om kaas, diverse soorten vis en andere zeevruchten, vers gehakt vlees, paddenstoelen en andere zwammen, walnoten, fruit of groenten.

E√©n kraam valt me op. Ik bekijk een van de uitgestalde broden van dichtbij en vraag de man waar het van gemaakt is. “Boekweit”, zegt hij, “dit wordt lokaal verbouwd en bevat geen gluten voor het geval je allergisch bent. Je kunt het brood dagenlang bewaren zonder dat het oudbakken wordt.” We kopen een brok van dit donkere brood, dat hij in papier wikkelt. Boekweit is geen graansoort maar een zaad. Boekweit is verwant aan rabarber, en het is rijk aan vezels en eiwitten.

Boekweit groeit op lichte, goed gedraineerde grond, en is ook een traditioneel gewas waar wij wonen in Limburg, in het noordoosten van Belgi√ę, maar ik had er nog nooit brood van zien maken. In Belgi√ę kan men bij speciale gelegenheden en in enkele restaurants boekweitpannenkoeken eten, maar in dit deel van Frankrijk staat het op elke menukaart, gepresenteerd als een plaatselijke specialiteit. Tijdens de week die we in Rennes doorbrachten, ontdekken we verschillende restaurants die uitsluitend boekweitpannenkoeken verkopen, vaak geserveerd met een kruik cider.

Voordat we de markt verlaten, komen we door een smal straatje dat aan beide kanten is afgezet met foodtrucks. Ze serveren allemaal boekweitpannenkoeken. Er kan een worstje bij, met mosterd of een andere saus, opgerold en gegeten als een hot dog. Het valt ons op dat de minst flitsende foodtruck de langste rij wachtenden heeft. Het is de enige die galettes van biologische boekweit serveert!

Later hoor ik dat tijdens de Covid-crisis lokale producenten door tussenhandelaren van de markt werden verdrongen en dat het stadsbestuur van Rennes veranderingen heeft toegezegd nadat Olivier Marie, een gerespecteerd Bretons culinair journalist, een pleidooi had gehouden om de aanwezigheid van lokale boeren en ambachtslieden te stimuleren en onethische handelaren aan banden te leggen!

Omdat de boeren op deze wekelijkse markt zoveel van hun producten kunnen verkopen, lijkt het erop dat dit hen genoeg extra inkomsten oplevert om in de landbouw te blijven.

Lokale overheden kunnen de lokale voedselproductie en lokale voedselverwerking stimuleren door een gunstig marktklimaat te scheppen. Een al te rigide voedselreglementering, zoals we die in Belgi√ę hebben, laat geen ruimte voor dergelijke initiatieven die de lokale voedselcultuur tot bloei laten komen. Het is tijd dat we eens wat meer voorbij onze grenzen kijken en leren van inspirerende voorbeelden over de hele wereld.

Better food for better farming September 5th, 2021 by

Vea la versi√≥n en espa√Īol a continuaci√≥n

Farming and eating go together like writing and reading, like telling a joke and getting a laugh, which Agrecol Andes knows well. During its twenty years of teaching agroecology, this Bolivian non-profit organization realized that farmers would grow more organic food if more people would buy it, and eat it.

In a survey of shoppers in Cochabamba, almost half (46%) told Agrecol Andes that they wanted to eat organic food, but only 15% knew where to buy it.

So, Agrecol Andes recently kicked off a campaign called ‚ÄúEat Well, Eat Natural, Eat without Chemicals‚ÄĚ. Agrecol held the event in the grand, historic hall of the departmental government of Cochabamba, in coordination with local officials.

Agrecol’s Roxana Castellón explained that most people in Cochabamba don’t fully appreciate how much their food has been contaminated. They don’t understand that all of the bread in Cochabamba has bromates (a carcinogen), or that their tomatoes have been doused with insecticides many times. She said that most of the people who seek out ecological products do so after a health crisis, especially after being diagnosed with cancer or some other serious disease.

In many northern countries, organic food is more easily available, and many people are willing to pay a little extra for it. In Bolivia, as in much of the Global South, organic certification is rare and agroecological farmers receive the same price as everyone else. To compensate for the lack of official certification, the farmers tied to Agrecol Andes use a participatory guarantee system (PGS). To remedy the lack of organic food markets, Agrecol also delivers food from some of their farmers to certain subscribers who are signed up on WhatsApp.

This current campaign on tasty, healthy eating will use the press and social media to encourage shoppers to buy at the markets that sell agroecological food.

Agrecol ended the event not with a bang, but with a sandwich. Many events include a snack, where the servers stand invisible behind rows of sticky treats. But at this meeting, Roxana did something I’ve never seen before: she invited the cook to the microphone. Wearing a bright green beret, Erika from the Movement for Mindful Food (Movimiento de Comida Consciente) said that she made her hamburgers from lupine beans from Lake Titicaca, and the sauce was miso from organic soy beans. The snack had become more than a pleasantry; it was an object lesson in eating good, healthy, local food.

Consumers can choose to eat better, just as farmers can choose to farm ecologically. But to do that, they have to find each other, and connect.

Related Agro-Insight blogs

An exit strategy

Choosing to farm

Related link

Agrecol Andes‚Äôs campaign ‚ÄúEat Well, Eat Natural, Eat without Chemicals.‚ÄĚ


Por Jeff Bentley, 5 de septiembre del 2021

La agricultura y la alimentaci√≥n van mano en mano, tal como el escribir y leer, o como un chiste y la risa. La Fundaci√≥n Agrecol Andes, una organizaci√≥n boliviana sin fines de lucro, valora el v√≠nculo entre la agricultura y la alimentaci√≥n. Durante sus veinte a√Īos de ense√Īar la agroecolog√≠a, Agrecol se dio cuenta de que los agricultores cultivar√≠an m√°s alimentos org√°nicos si m√°s gente los comprara, y los comiera.

En una encuesta hecha a los compradores de Cochabamba, casi la mitad (46%) dijo a Agrecol Andes que quería comer alimentos ecológicos, pero sólo el 15% sabía dónde comprarlos.

Por eso, hace poco Agrecol Andes lanz√≥ la campa√Īa “Come Rico, Come Natural, Come sin Qu√≠micos”. Agrecol celebr√≥ el acto en la Casa Departamental de Culturas, el gran sal√≥n hist√≥rico de la Gobernaci√≥n de Cochabamba, en coordinaci√≥n con las autoridades locales.

La Lic. Roxana Castellón, de Agrecol, explicó que la mayoría de los cochabambinos no se dan cuenta de que su comida es contaminada. No entienden que todo el pan de Cochabamba tiene bromato (un carcinógeno), o que sus tomates han sido fumigados con insecticidas muchas veces. Ella dice que la mayoría de las personas que buscan productos ecológicos lo hacen después de una crisis de salud, especialmente tras ser diagnosticadas de cáncer o alguna otra enfermedad grave.

En muchos países del norte, los alimentos ecológicos son más fáciles de conseguir, y mucha gente está dispuesta a pagar un poco más por ellos. En Bolivia, como en gran parte del Sur Global, la certificación orgánica es escasa y los agricultores agroecológicos venden a bajos precios. Para compensar la falta de certificación oficial, los agricultores asociados a Agrecol Andes usan un sistema participativo de garantía (SPG). Para remediar la falta de mercados de alimentos ecológicos, Agrecol también entrega bolsas de alimentos de algunos de sus agricultores a familias inscritas en un grupo de WhatsApp.

Esta campa√Īa actual sobre la comida rica y saludable usar√° la prensa y las redes sociales para animar a los compradores a acudir a los mercados que venden alimentos agroecol√≥gicos.

Agrecol cerró el acto no con broche de oro, sino con un sándwich. Muchos eventos incluyen una merienda, donde los camareros permanecen invisibles tras las bandejas de masitas dulces. Pero en esta reunión, Roxana hizo algo que yo nunca había visto antes: invitó a la cocinera al micrófono. Con una boina verde brillante, Erika, del Movimiento de Comida Consciente, dijo que hacía sus hamburguesas con tarwi del Lago Titicaca y que la salsa era de miso de soya orgánica. El snack se había convertido en algo más que un placer; era una lección viva de cómo se puede comer rico, natural y local.

Los consumidores pueden elegir comer mejor, al igual que los agricultores pueden elegir cultivar de forma ecológica. Pero para hacerlo, tienen que encontrarse y conectarse.


Blogs relacionados de Agro-Insight

Estrategia de salida

Optando por la agricultura

Enlace relacionado

La campa√Īa de Agrecol Andes “Come Rico, Come Natural, Come sin Qu√≠micos“.

Grain cows August 22nd, 2021 by

Nederlandse versie hieronder

Marketers are clever people. They know how to pitch things in a way that makes you want to buy their client‚Äôs goods or services. Consumers are clever too, but they are also easily lured into believing advertisements that imply that food is healthier than it really is. On a recent visit to a restaurant, my meat-loving brother-in-law ordered Irish ‚Äúgrain-fed‚ÄĚ beef. Spelled out on the menu it looked like a specialty.

By emphasising certain features, like sugar-coated cereals or Coke Zero (that has no sugars but its artificial sweeteners may be more harmful), marketing people do what they are expected to do: boost sales. Restaurant menus are just one form of marketing: in just a few words they must make the dish look as appealing as possible. The specification that the cows had been fed on grain made the beef sound really healthy.

Under natural conditions cows eat grass. They have done so for the past 2 million of years from the moment they came on earth. Fish in the ocean feed on algae, phytoplankton and zooplankton. By feeding on plants, fish and beef take up omega-3 fatty acids. Marketers have made us believe that fish is the only source of omega-3 fatty acids, which are crucial in reducing infections, lowering blood pressure and reducing the likelihood of getting a heart attack or a stroke. But milk, butter, cheese and beef from grass-fed cows are also rich in omega-3 fatty acids and are much healthier than foods from grain-fed animals.

In his inspiring book In Defense of Food, Michael Pollan describes how industrial agriculture and the food industry have systematically reduced the levels of omega-3 fatty acids in our food, partly because they easily spoil, but also because it directly benefits industrial capitalism.

Instead of grazing in green pastures, cows on industrial farms are fed on maize and soya beans, grown as monocrops. With 37 million hectares, Brazil accounts for more than one third of the global soya bean production, at the expense of prime rainforest that continues to be cut down. Unlike grass, maize and soya beans are rich in omega-6 fatty acids. While also crucial for our body, too much omega-6 raises our blood pressure, leads to blood clots and the known consequences.

With the shift to highly processed food, grain oils and grain-fed animals, the balance between omega-3 and omega-6 fatty acids has become completely distorted with huge consequences for the health of people and planet. The reduction of omega-3 fatty acids in our diet has led to increased levels of obesities, cardio-vascular diseases, depressions, and even learning disorders, such as ADD (attention-deficit disorder).

Michael Pollan does not encourage all people to become vegetarian. He does make it clear though that we need to eat more plants, less refined food (and for some of us to also eat less in general). There is nothing wrong with eating meat occasionally, but eating grain-fed beef, even if it is Irish, is not the best thing to do. Whether at a restaurant or in a supermarket, we are continuously being fooled by marketeers who tell us what is good to eat or drink. While policies that promote healthy farming and food are crucial, we also need to become more conscious consumers. Read about nutrition, or watch informative videos, and don’t believe everything you see in advertisements.

Further reading

Michael Pollan. 2009. In Defense of Food. An Eater’s Manifesto. Large Print Press.

Related blogs

Damaging the soil and our health with chemical reductionism

Formerly known as food

Keep your cows in the family

A brief history of soy

The sugar palms of Angkor Wat

Big chicken, little chicken

Inspiring platforms

Access Agriculture: hosts over 220 training videos in over 90 languages on a diversity of crops and livestock, sustainable soil and water management, basic food processing, etc. Each video describes underlying principles, as such encouraging people to experiment with new ideas.

EcoAgtube: a new social media platform where anyone from across the globe can upload their own videos related to natural farming and circular economy.



Paul Van Mele, 22 augustus 2021

Marketeers zijn slimme mensen. Ze weten hoe ze dingen zo moeten aanprijzen dat je de goederen of diensten van hun klant wilt kopen. Consumenten zijn ook slim, maar zij laten zich gemakkelijk verleiden tot het geloven van advertenties die suggereren dat voedsel gezonder is dan het in werkelijkheid is. Tijdens een recent bezoek aan een restaurant bestelde mijn vleesminnende zwager Iers “graangevoerd” rundvlees. Op de menukaart leek het wel een specialiteit.

Door bepaalde kenmerken te benadrukken, zoals ontbijtgranen met een laagje suiker of Coke Zero (dat geen suikers bevat maar waarvan de kunstmatige zoetstoffen schadelijker kunnen zijn), doen marketingmensen wat van hen wordt verwacht: de verkoop stimuleren. Restaurantmenu’s zijn slechts √©√©n vorm van marketing: in een paar woorden moeten ze het gerecht er zo aantrekkelijk mogelijk laten uitzien. De specificatie dat de koeien graan te eten hadden gekregen, deed het rundvlees echt gezond klinken.

In natuurlijke omstandigheden eten koeien gras. Dat doen ze al 2 miljoen jaar vanaf het moment dat ze op aarde kwamen. Vissen in de oceaan voeden zich met algen, fytoplankton en zoöplankton. Door zich met planten te voeden, nemen vis en rundvlees omega-3-vetzuren op. Marketingmensen hebben ons doen geloven dat vis de enige bron is van omega-3 vetzuren, die cruciaal zijn bij het verminderen van infecties, het verlagen van de bloeddruk en het verkleinen van de kans op een hartaanval of een beroerte. Maar melk, boter, kaas en rundvlees van met gras gevoede koeien zijn ook rijk aan omega-3 vetzuren en zijn veel gezonder dan voedsel van met graan gevoede dieren.

In zijn inspirerende boek In Defense of Food beschrijft Michael Pollan hoe de industri√ęle landbouw en de voedingsindustrie het gehalte aan omega-3 vetzuren in ons voedsel systematisch hebben verlaagd, deels omdat ze gemakkelijk bederven, maar ook omdat het direct ten goede komt aan het industri√ęle kapitalisme.

In plaats van te grazen in groene weiden, worden koeien op industri√ęle boerderijen gevoederd met ma√Įs en sojabonen, geteeld als monocrops. Brazili√ę is met 37 miljoen hectare goed voor meer dan een derde van de mondiale sojabonenproductie, ten koste van primair regenwoud dat nog steeds wordt gekapt. In tegenstelling tot gras zijn ma√Įs en sojabonen rijk aan omega-6-vetzuren. Hoewel ook die van cruciaal belang zijn voor ons lichaam, verhoogt een teveel aan omega-6 onze bloeddruk, leidt het tot bloedklonters en de bekende gevolgen.

Met de verschuiving naar sterk verwerkt voedsel, graanoli√ęn en met graan gevoede dieren is het evenwicht tussen omega-3- en omega-6-vetzuren volledig verstoord geraakt, met enorme gevolgen voor de gezondheid van mens en planeet. De vermindering van omega-3 vetzuren in onze voeding heeft geleid tot een toename van zwaarlijvigheid, hart- en vaatziekten, depressies en zelfs leerstoornissen, zoals ADD (attention-deficit disorder).

Michael Pollan moedigt niet alle mensen aan om vegetari√ęr te worden. Hij maakt wel duidelijk dat we meer plantaardig en minder geraffineerd voedsel moeten eten (en dat sommigen van ons ook minder moeten eten in het algemeen). Er is niets mis mee om af en toe vlees te eten, maar het eten van graangevoerd rundvlees, zelfs als het Iers is, is niet het beste wat je kunt doen. Of het nu in een restaurant is of in een supermarkt, we worden voortdurend voor de gek gehouden door marketingmensen die ons vertellen wat goed is om te eten of te drinken. Beleidsmaatregelen ter bevordering van gezonde landbouw en voeding zijn weliswaar van cruciaal belang, maar we moeten ook bewustere consumenten worden. Lees over voeding, of bekijk informatieve video’s, en geloof niet alles wat je in reclames ziet.

Meer lezen

Michael Pollan. 2009. In Defense of Food. An Eater’s Manifesto. Large Print Press.

Gerelateerde blogs van Agro-Insight

Damaging the soil and our health with chemical reductionism

Formerly known as food

Keep your cows in the family

A brief history of soy

The sugar palms of Angkor Wat

Big chicken, little chicken

Inspirerende video platformen

Access Agriculture: bevat meer dan 220 trainingvideo’s in meer dan 90 talen over een verscheidenheid aan gewassen en vee, duurzaam bodem- en waterbeheer, basisvoedselverwerking, enz. Elke video beschrijft de onderliggende principes en moedigt mensen zo aan om met nieuwe idee√ęn te experimenteren.

EcoAgtube: een nieuw social media platform waar iedereen van over de hele wereld zijn eigen video’s kan uploaden die gerelateerd zijn aan natuurlijke landbouw en circulaire economie.

Design by Olean webdesign