Nederlandse versie hieronder
Short food chains narrow the gap between producers and consumers, but when food is traded through wholesalers and when supermarkets sell their own brands, active efforts are undertaken to make farmers anonymous. This never really occurred to me until Vera Kuijpers, from the organic farm and farm shop Het Eikelenhof in north-eastern Limburg, told me about her latest experience with Biofresh, one of the major organic wholesalers in Belgium.
Every Thursday at 4.30 am, Vera and her husband Johan Hons, load their van with their freshly harvested vegetables and other produce and drive about 100 km to sell to Biofresh among a few other places. Last week they also took over 60 crates of new potatoes. Their red Aloette is a firm and delicious potato variety that withstands the common Phytophthora disease. Each crate is nicely labelled with the family name of Johan (Hons), and the variety. âThe moment we deliver our crates, staff at Biofresh remove the labels and attach their own, so that other people who come and buy organic produce will not know who has produced it. But this time, they also removed the name of the variety,â Vera says, âthey just put âred potatoâ. I really wonder why they would do that?â
Vera and Johan strongly disagree with this new development, as one cannot compare one red variety with all the others. âIf customers in a supermarket want to buy the delicious Aloette, one week it may be this variety, but if the next week it is a different red variety that has a very different taste or is not tasty, they may stop buying red potatoes all together, and then the farmer who grows Aloette will no longer be able to sell their potatoes,â Johan says. From a producerâs perspective he surely has a point.
When discussing this matter with my wife, Marcella, she points out that the contrast of how Oxfam markets Fairtrade products is very stark. On almost all packaging, you see the face of a farmer and often a personal story that goes with it. Supermarkets also sell Fairtrade products, and seemingly have no problem with an occasional personal touch. A coffee drinker in Europe is unlikely to meet many coffee growers in the distant African highlands or Latin America. The photo and the blurb on the coffee package are a mere virtual connection. There is no risk of consumers buying directly from producers, whereas a Belgian retailer or consumer would be able to contact a farmer in Belgium.
Naming the farmers and the varieties is important when selling produce, as it helps consumers relate to the food they eat and the people who produce it. As consumers increasingly turn to farm shops, farmersâ markets and other short food chains, wholesalers and supermarkets are now taking steps to make farmers and varieties anonymous. The farmers are potential competitors, and the big buyers want to make sure the customers never meet the farmers. It is like a trade secret to stay in business, but also yet another tactic whereby farmersâ ability to negotiate prices with middlepersons and supermarkets are undermined.
Related blogs
The next generation of farmers
Related videos
Creating agroecological markets
Home delivery of organic produce
Inspiring platforms
Access Agriculture: hosts over 230 training videos in over 95 languages on a diversity of crops and livestock, soil and water management, food processing etc. Each video describes underlying principles, as such encouraging people to experiment and adapt new ideas to their context.
EcoAgtube: a social media video platform where anyone from across the globe can upload their own videos related to natural farming and circular economy.
Landbouwers anoniem maken
Korte voedselketens verkleinen de kloof tussen producent en consument, maar als voedsel via de groothandel wordt verhandeld en als supermarkten hun eigen merken verkopen, wordt er actief geprobeerd om boeren anoniem te maken. Dit was nooit echt bij me opgekomen totdat Vera Kuijpers, van de biologische boerderij en boerderijwinkel Het Eikelenhof in Noordoost-Limburg, me vertelde over haar laatste ervaring met Biofresh, een van de grote biologische groothandels in België.
Elke donderdag om 4.30 uur laden Vera en haar man Johan Hons hun bestelwagen vol met hun vers geoogste groenten en andere producten en rijden dan zo’n 100 km om te verkopen aan onder andere Biofresh. Vorige week namen ze ook meer dan 60 kratten nieuwe aardappelen mee. Hun rode Aloette is een vast en lekker aardappelras dat bestand is tegen de veel voorkomende schimmelziekte Phytophthora. Elke krat is mooi geĂ«tiketteerd met de familienaam van Johan (Hons), en het ras. “Op het moment dat wij onze kratten afleveren, verwijderen de medewerkers van Biofresh de etiketten en plakken hun eigen etiketten erop, zodat andere mensen die biologische producten komen kopen, niet weten wie ze heeft geproduceerd. Maar deze keer hebben ze ook de naam van het ras verwijderd,” zegt Vera, “ze hebben er alleen ‘rode aardappel’ op gezet. Ik vraag me echt af waarom ze dat doen?”
Vera en Johan zijn het absoluut niet eens met deze nieuwe ontwikkeling, want je kunt het ene rode ras niet vergelijken met alle andere. “Als klanten in een supermarkt de lekkere Aloette willen kopen, kan dat de ene week dit ras zijn, maar als het de volgende week een ander rood ras is dat heel anders smaakt of niet lekker is, zullen ze misschien helemaal geen rode aardappelen meer kopen, en dan kan de boer die Aloette teelt zijn aardappelen niet meer verkopen”, zegt Johan. Vanuit het oogpunt van de teler heeft hij zeker een punt.
Als ik deze kwestie met mijn vrouw Marcella bespreek, wijst zij erop dat het contrast met de manier waarop Oxfam Fairtrade-producten op de markt brengt, erg groot is. Op bijna alle verpakkingen zie je het gezicht van een boer en vaak een persoonlijk verhaal dat erbij hoort. Supermarkten verkopen ook Fairtrade-producten, en lijken geen probleem te hebben met af en toe een persoonlijk tintje. Een koffiedrinker in Europa zal waarschijnlijk niet veel koffietelers in de verre Afrikaanse hooglanden of Latijns-Amerika ontmoeten. De foto en de verhaaltjes op de koffieverpakking zijn niet meer dan een virtuele verbinding. Er is geen risico dat de consument rechtstreeks bij de producent koopt, terwijl een Belgische detailhandelaar of consument wel contact kan opnemen met een boer in België.
Het noemen van de boeren en de rassen is belangrijk bij de verkoop van producten, omdat het de consumenten helpt een band te krijgen met het voedsel dat zij eten en de mensen die het produceren. Nu consumenten zich steeds meer wenden tot boerderijwinkels, boerenmarkten en andere korte voedselketens, nemen groothandelaren en supermarkten maatregelen om boeren en rassen anoniem te maken. De boeren zijn potentiële concurrenten, en de grote inkopers willen er zeker van zijn dat de klanten de boeren nooit ontmoeten. Het is als een handelsgeheim om in business te blijven, maar ook de zoveelste tactiek waardoor het vermogen van boeren om met tussenpersonen en supermarkten over prijzen te onderhandelen wordt ondermijnd.
Nederlandse versie hieronder
While the financial crisis in 2007-2008 exposed the vulnerabilities of a global market system that put blind faith in the financial institutions, Covid has been another wakeup call: the more one depends on global trade, the more fragile local food supply becomes. In many countries weekly markets closed down and while the need for food had not diminished, many farmers struggled to harvest and sell their produce.
Online shopping got a boost across the world. A recently published video by one of our partners in India shows that when farmers are organised, they can combine the best of both worlds: build on the trust they established with clients during face-to-face interactions, and use digital marketing tools to promote and sell their farm produce.
The video shows how some organic farmers in Maharashtra, India, established a group, called Saad Agronics. They have between 80 and 200 clients a week who place orders via a digital platform. Customers receive farm produce, guaranteed to be fresh and healthy, at their doorstep, while the farmers get a higher price than they would earn in the market.
For a single farmer, it is not profitable to take a few vegetables to the homes of urban consumers. As Jalindar Jadhav, one of the group members, explains in the video: âPreviously, I started a home delivery service for my organic farm produce. But consumers want different types of vegetables and other food. It was not possible for me to grow all types of vegetables. So, with only a few products to offer to customers, this home delivery service was not profitable for me.â
Before each planting season, Afrin Kale organises a meeting with 25 of her fellow organic farmers to plan who will grow what type of vegetables and other produce for the group. This avoids duplication and ensures that there is enough diversity to cater to the broad demands of their clients.
âWe plan in such a way that two farmers in our group never grow the same vegetables and each of us practices crop rotation. At any given time, a farmer can grow 3, 4 or more types of crops. Not all farmers grow vegetables, some grow fruits, and some grow pulses and different rice varieties or other cereals. We also check how much water is available for each farm and for how many months each farmer can supply produce,â says Siddhesh Sakore, another group member.
While covid increased the demand for healthy organic food and for home delivery services, the organised farmers at Saad Agronics were ready to respond to these changing demands. They continue to strengthen relations with their home delivery customers through open farm visits and by using social media to expand their client base. To collect orders and delivery addresses of clients, the group also had an app developed.
As with any home delivery system, one has to avoid spending all the profits on fuel and labour costs. Saad Agronics decided to only deliver in parts of the city where they had a minimum set of orders. The young members of the group are very savvy with digital tools: they use GPS to ensure fast delivery using the shortest road; WhatsApp to inform clients of the time of delivery, and they have an e-wallet so clients can pay with their mobile upon delivery.
Many organic farmers want to join this group, so the future looks bright for farmers and consumers who are all concerned with healthy food, free of chemicals. Hopefully this video from India will inspire farmers across the world.
Related Agro-Insight blogs
When local authorities support agroecology
A market to nurture local food culture
Watch the video on Access Agriculture
Home delivery of organic produce
Levering aan huis van biologische landbouwproducten
Terwijl de financiële crisis van 2007-2008 de kwetsbaarheden blootlegde van een mondiaal marktsysteem dat blind vertrouwen stelde in de financiële instellingen, heeft Covid een andere alarmbel doen rinkelen: hoe meer men afhankelijk is van de wereldhandel, hoe kwetsbaarder de lokale voedselvoorziening wordt. In veel landen gingen de wekelijkse markten dicht en hoewel de behoefte aan voedsel niet was afgenomen, hadden veel boeren het moeilijk om hun producten te oogsten en te verkopen.
Online winkelen kreeg over de hele wereld een impuls. Een onlangs gepubliceerde video van een van onze partners in India laat zien dat wanneer boeren georganiseerd zijn, ze het beste van twee werelden kunnen combineren: voortbouwen op het vertrouwen dat ze hebben opgebouwd met klanten tijdens persoonlijke interacties, en digitale marketingtools gebruiken om hun boerderijproducten te promoten en te verkopen.
De video laat zien hoe enkele biologische boeren in Maharashtra, India, een groep oprichtten, Saad Agronics genaamd. Zij hebben tussen 80 en 200 klanten per week die bestellingen plaatsen via een digitaal platform. De klanten krijgen de producten van de boerderij gegarandeerd vers en gezond aan huis geleverd, terwijl de boeren een hogere prijs krijgen dan ze op de markt zouden verdienen.
Voor een enkele boer is het niet rendabel om een paar groenten naar de huizen van stedelijke consumenten te brengen. Zoals Jalindar Jadhav, een van de groepsleden, in de video uitlegt: “Voorheen begon ik een thuisbezorgingsdienst voor mijn biologische boerderijproducten. Maar consumenten willen verschillende soorten groenten en ander voedsel. Het was voor mij niet mogelijk om alle soorten groenten te telen. Dus, met slechts een paar producten om aan klanten aan te bieden, was deze thuisbezorgdienst niet winstgevend voor mij.”
Voor elk plantseizoen organiseert Afrin Kale een bijeenkomst met 25 van haar collega bio-boeren om te plannen wie welk soort groenten en andere producten voor de groep zal telen. Dit voorkomt overlappingen en zorgt ervoor dat er genoeg diversiteit is om aan de brede vraag van hun klanten te voldoen.
“We plannen op zo’n manier dat twee boeren in onze groep nooit dezelfde groenten telen en dat elk van ons wisselteelt toepast. Op elk moment kan een boer 3, 4 of meer soorten gewassen telen. Niet alle boeren verbouwen groenten, sommige verbouwen fruit, en sommige verbouwen peulvruchten en verschillende rijstsoorten of andere graansoorten. We controleren ook hoeveel water er beschikbaar is voor elke boerderij en voor hoeveel maanden elke boer zijn producten kan leveren,” zegt Siddhesh Sakore, een ander groepslid.
Terwijl covid de vraag naar gezonde biologische voeding en naar thuisbezorgingsdiensten deed toenemen, waren de georganiseerde boeren van Saad Agronics klaar om op deze veranderende vraag in te spelen. Ze blijven de banden met hun thuisbezorgers aanhalen door open bedrijfsbezoeken en door gebruik te maken van sociale media om hun klantenbestand uit te breiden. Om bestellingen en leveringsadressen van klanten te verzamelen, liet de groep ook een app ontwikkelen.
Zoals bij elk thuisbezorgingssysteem moet worden voorkomen dat alle winst wordt besteed aan brandstof- en arbeidskosten. Saad Agronics besloot om alleen te leveren in delen van de stad waar ze een minimum aantal bestellingen hadden. De jonge leden van de groep zijn zeer handig met digitale hulpmiddelen: ze gebruiken GPS om snel te kunnen leveren via de kortste weg; WhatsApp om klanten te informeren over het tijdstip van levering, en ze hebben een e-wallet zodat klanten met hun mobiel kunnen betalen bij levering.
Veel biologische boeren willen zich bij deze groep aansluiten, dus de toekomst ziet er rooskleurig uit voor boeren en consumenten die allemaal belang hechten aan gezond voedsel, vrij van chemicaliën. Hopelijk zal deze video uit India boeren over de hele wereld inspireren.
Bekijk de video op Access Agriculture
Vea la versión en español a continuación
When you write a story, you should know what it is about. According to this good old advice, if you know what your story is about, youâll know what to put in and what to leave out.
In Ecuador, community organizer, Ing. Guadalupe Padilla, has told me that belonging to a group can help women gain leadership experience. Women become leaders as they work in a group, not in isolation. Guadalupe has helped to organize several such groups. Like a story, the group has to be about something. It has to have a purpose. And that purpose can easily be related to agriculture.
In Cotopaxi, Ecuador recently, while working with Paul and Marcella to film a video on womenâs organizations, we met Juan Chillagana, vice-president of the parish (town) council. As an elected, local official, Mr. Chillagana has mentored several womenâs organizations, each one organized around a specific product. We caught up with him on 4 February as he met with a group of women who were growing and exporting goldenberries. The fruit buyer was there, a man in a hair net explaining, âAll we ask is that you donât apply agro-chemicals.â The association members and the buyer weighed big, perfect goldenberries in clean, plastic trays, to take to the packing plant.
We talked with one of the members, Josefina Astudillo, who seemed pleased to be trying this new fruit crop. She guided us to her field, about a kilometer from the community center where the meeting was held. Doña Josefina proudly showed us her field where the fruit was ripening to a golden perfection. One woman could grow goldenberries by herself, but it takes a group to meet the buyerâs demand: 1,000 kilos a week, at a quality ready to export.
We also met Beatriz Padilla (Guadalupeâs sister), a small-scale dairy farmer, who leads 20 households as they pool their milk. The association sends a truck to each farm, collects the milk in big cans, transfers it to the groupâs cold tank. Twice a day, about 1500 liters of milk is collected by two different buyers, including one who comes at 3 AM. Itâs a lot of work. Doña Beatriz explained that she couldnât do it without the group. She needs the other families so they can get a better price for their milk. A farmer with two cows has to take whatever price the dairy will give her. But an association can negotiate a price.
Margoth Naranjo is a woman in her 60s who has worked her whole adult life in associations, often in groups that included men as well. She started in her local parent-teachersâ association, helping to organize the childrenâs breakfast. Later, she was the secretary of a farmersâ insurance group, until she became the treasurer and then the president. Now, with the Corporation of Indigenous and Peasant Organizations (COIC), doña Margoth is helping several womenâs organizations, which sell their own agroecological vegetables, to band together for added strength. Sadly, this work came to a standstill during the Covid lockdown, but doña Margoth has recently started organizing again.
All of the womenâs leaders we met in Ecuador were part of a group. And each group was formed for a concrete purpose, whether for goldenberries, milk or vegetables. Like a good story, the groups were each about something, related to a dream they share: to have a quality product to sell, to improve their livelihoods.
And just as writing improves with practice, leadership sharpens with experience. The influential people we met said that any woman could be a leader if she joined a group and participated long enough.
Previous Agro-Insight blogs
Listening to what women donât say
Related videos
Farmersâ rights to seed: Experiences from Guatemala
Working together for healthy chicks
Helping women recover after childbirth
Acknowledgements
Thanks to Guadalupe Padilla and Sonia Zambrano for introducing us the farmers in Cotopaxi, and for sharing her knowledge with us. Thanks to Guadalupe and to Paul Van Mele for their valuable comments on a previous version of this blog. Guadalupe and Sonia work for EkoRural, an NGO. Our work was funded by the McKnight Foundationâs Collaborative Crop Research Program (CCRP).
ÂżDE QUĂ SE TRATA UNA ASOCIACIĂN DE MUJERES?
Por Jeff Bentley, 20 de marzo del 2022
Cuando escribes una historia, debes saber de quĂ© trata. SegĂșn este viejo consejo, si sabes de quĂ© trata tu historia, sabrĂĄs quĂ© incluir y quĂ© dejar fuera.
La Ing. Guadalupe Padilla organiza comunidades  en Ecuador, y me ha dicho que pertenecer a un grupo puede ayudar a las mujeres a adquirir experiencia de liderazgo. Las mujeres se convierten en lideresas cuando trabajan en grupo, no de forma aislada. Guadalupe ha ayudado a organizar varios grupos de este tipo. Al igual que una historia, el grupo tiene que tratar de algo. Tiene que tener un propósito, que puede estar tranquilamente relacionado con la agricultura.
Hace poco, en Cotopaxi, Ecuador, mientras yo trabajaba con Paul y Marcella para filmar un video sobre las organizaciones de mujeres, conocimos  a Juan Chillagana, vicepresidente de la junta parroquial. Como funcionario local electo, el Sr. Chillagana ha sido mentor de varias organizaciones de mujeres, cada una de ellas organizada en torno a un producto especĂfico. Nos reunimos con Ă©l el 4 de febrero, en un encuentro con un grupo de mujeres que cultivan y exportan uvillas (uchuvas, o chiltos). El comprador de la fruta estaba allĂ, un hombre con su cabellera bien cubierta por una red. ExplicĂł: “Todo lo que pedimos es que no apliquen agroquĂmicos”. Los miembros de la asociaciĂłn y el comprador pesaron grandes y perfectas uvillas en bandejas de plĂĄstico limpias, para llevarlas a la planta de envasado.
Hablamos con una de las socias, Josefina Astudillo, que parecĂa encantada de probar este nuevo cultivo de fruta. Nos llevĂł hasta su campo, a un kilĂłmetro de la sede comunitaria donde se celebraba la reuniĂłn. Doña Josefina nos mostrĂł con orgullo su campo, donde su dorada fruta estaba madurĂĄndose a la perfecciĂłn. Una sola mujer podrĂa cultivar uvillas por sĂ sola, pero se necesita un grupo para satisfacer la demanda de los compradores: 1.000 kilos a la semana, con una calidad lista para exportar.
TambiĂ©n conocimos a Beatriz Padilla (hermana de Guadalupe), pequeña productora de leche, que lidera 20 hogares que acopian su leche para venderla como grupo. La asociaciĂłn envĂa un camiĂłn a cada granja, recoge la leche en grandes botes y la traslada al tanque de frĂo del grupo. Dos veces al dĂa, dos distintos compradores recogen unos 1.500 litros de leche, incluido uno que viene a las 3 de la madrugada. Es mucho trabajo. Doña Beatriz explica que no podrĂa hacerlo sin el grupo. Necesita a las otras familias para poder obtener un mejor precio por su leche. Una persona con dos vacas tiene que aceptar el precio que le dĂ© la procesadora de leche. En cambio, una asociaciĂłn puede negociar un mejor precio.
Margoth Naranjo es una mujer de 60 años que ha trabajado toda su vida adulta en asociaciones, a menudo en grupos que incluĂan tambiĂ©n a los hombres. EmpezĂł en la asociaciĂłn local de padres de familia, ayudando a organizar el desayuno escolar. MĂĄs tarde, fue secretaria del Seguro Campesino, hasta llegar a ser la tesorera y luego la presidenta. Ahora, con la CorporaciĂłn de Organizaciones IndĂgenas y Campesinas (COIC), doña Margoth estĂĄ ayudando a varias organizaciones de mujeres, que venden sus propias verduras agroecolĂłgicas, a agruparse para tener mĂĄs fuerza. Lamentablemente, este trabajo se paralizĂł durante el cierre de Covid, pero doña Margoth ha vuelto a organizarse recientemente.
Todas las mujeres lĂderes que conocimos en Ecuador formaban parte de un grupo. Y cada grupo se formĂł con un propĂłsito concreto, ya sea para obtener fruta, leche o verduras. Como una buena historia, cada grupo trataba de algo, relacionado a un sueño conjunto: como tener un excelente producto para vender, para vivir mejor.
Y al igual que la redacciĂłn mejora con la prĂĄctica, el liderazgo es pulida con la experiencia. Las personas influyentes que conocimos decĂan que cualquier mujer podrĂa llegar a ser lĂder si se unĂa a un grupo y participaba el tiempo suficiente.
Previamente en el blog de Agro-Insight
Listening to what women donât say
Videos relacionados
Derechos de los agricultores a la semilla: Guatemala
Trabajando juntos por polillos sanos
Helping women recover after childbirth
Agradecimientos
Gracias a Guadalupe Padilla y Sonia Zambrano por presentarnos a la gente de Cotopaxi, por compartir su conocimiento con nosotros. Gracias a Guadalupe y a Paul Van Mele por sus valiosos comentarios sobre una versiĂłn previa de este blog. Guadalupe y Sonia trabajan para EkoRural, una ONG. Nuestro trabajo fue financiado por Programa Colaborativo de InvestigaciĂłn de Cultivos (CCRP) de la FundaciĂłn McKnight.
Nederlandse versie hieronder
While making a training video on agroecology markets with SWISSAID, Jeff, Marcella and I have the chance to meet the young, well-spoken, Leonardo Maroto, mayor of Pelileo, a city in the Ecuadoran Andes with a population of over 50,000. Together with three women who manage the association of agroecological producers, we are granted 30 minutes, which ends up becoming nearly an hour of inspiring interactions.
The initial agreement between the mayorâs office and the farmersâ association was signed by his predecessor, but when Leonardo Maroto explains his vision about why and how they support this initiative, it dawns on me that support for smallholder and indigenous farmers can be quite diverse.
For example, once a week the agroecological farmers hold a market. On Wednesday, the day before the fair, we witness the cityâs fire brigade hosing down the covered market square. Some 16 women from the group have joined, as a minga, or communal work which is part of the Andean tradition. This minga is part of the agreement between the mayorâs office and the womenâs association to jointly clean the marketplace twice a month.
One other commitment of the mayorâs office is that it has permanently assigned two technical staff to support the farmers in their fields with technical advice, while also checking to guard against the use of agrochemicals. While the technician visits a memberâs farm, he is always joined by various other members of the group. This official control adds credibility to the participatory guarantee system or PGS: peer-control of organic production based on monitoring by the group members.
On Thursday, we visit the agroecological farmers’ market on Plaza 12 Noviembre, which lasts from 8 AM to noon. All tables are covered with a bright orange cloth and the farmers all wear a green apron. While staff of the mayorâs office provide all stands with biodegradable bags for consumers to carry their fresh produce, by 11 AM a band starts to play. Along with the permanent banners reminding shoppers of the agroecological market every Thursday, this is an entertaining way to further draw in customers.
It is a lively event and all the customers we talk to are pleased with this initiative that has been running for over a decade now. Local people say that there is a high rate of cancer and other diseases, which they attribute to the excessive use of pesticides on fruits and vegetables. The people visiting the farmers’ market are fully convinced of the need to eat healthy food that is produced without chemicals. They are ready to pay a little extra, and they are pleased with the support of the mayorâs office to make this happen.
The city government uses social media, TV, radio and print to further sensitise citizens of the need to eat healthy, local food, and to visit the various agroecological markets that are set up across the city. Â Consumers can also register at the weekly market to take part in guided visits of the farms of some of the group members.
Helping consumers appreciate what it takes to produce healthy food and creating opportunities for consumers to interact with farmers directly, whether in the market or on their farms, cannot be left to farmers alone. Local authorities are indispensable for promoting healthy, local food cultures, as we have seen in this inspiring example of the city of Pelileo.
âAcross the world, representatives of the cities and the towns should understand that it is the countryside that gives life to the city. So, one must understand that support for our farmers strengthens the local economy and that by strengthening the local economy, there is development and progress for the towns, and even more so if the products are organic.â We are glad that we were able to capture this powerful statement from Pelileoâs mayor on camera.
The video we filmed in Pelileo, âCreating Agroecological Marketsâ will be published in Spanish, English and other languages on the Access Agriculture video platform by May 2022. Hopefully it will help to inspire mayors across the world.
Related Agro-Insight blogs
A market to nurture local food culture
Acknowledgements
The visit in Ecuador to film various farmer-to-farmer training videos, including the one on âAgroecological Fairsâ, was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. We thank SWISSAID for the tremendous support during our visit.
Wanneer lokale overheden agro-ecologie ondersteunen
Tijdens het maken van een trainingsvideo over agro-ecologie markten met SWISSAID, krijgen Jeff, Marcella en ik de kans om de jonge, welbespraakte Leonardo Maroto te ontmoeten, burgemeester van Pelileo, een stad in de Ecuadoraanse Andes met meer dan 50.000 inwoners. Samen met drie vrouwen die de vereniging van agro-ecologische producenten leiden, krijgen we 30 minuten, wat uiteindelijk bijna een uur van inspirerende interacties wordt.
De oorspronkelijke overeenkomst tussen het stadsbestuur en de boerenorganisatie is ondertekend door zijn voorganger, maar wanneer Leonardo Maroto zijn visie uiteenzet over waarom en hoe ze dit initiatief steunen, dringt het tot me door dat de steun voor kleine boeren en inheemse boeren heel divers kan zijn.
Zo houden de agro-ecologische boeren eens per week een markt. Op woensdag, de dag voor de kermis, zijn we getuige van het schoonspuiten van het overdekte marktplein door de brandweer van de stad. Een 16-tal vrouwen van de groep hebben zich er bij aangesloten, als minga, of gemeenschappelijk werk dat deel uitmaakt van de Andes-traditie. Deze minga maakt deel uit van de afspraak tussen het stadsbestuur en de vrouwenvereniging om twee keer per maand gezamenlijk het marktplein schoon te maken.
Een andere verbintenis van het stadsbestuur is dat het permanent twee technische medewerkers heeft aangesteld om de landbouwers op hun velden met technisch advies bij te staan, waarbij ook wordt gecontroleerd op het gebruik van landbouwchemicaliën. Wanneer de technicus de boerderij van een van de leden bezoekt, wordt hij altijd vergezeld door verschillende andere leden van de groep. Deze officiële controle maakt het participatief garantiesysteem of PGS geloofwaardiger: controle van de biologische productie door de leden van de groep.
Op donderdag bezoeken we de agroecologische markt op de Plaza 12 Noviembre, die duurt van 8 uur ‘s morgens tot 12 uur ‘s middags. Alle tafels zijn bedekt met een fel oranje doek en de boeren dragen allemaal een groene schort. Terwijl medewerkers van het stadsbestuur alle stands voorzien van biologisch afbreekbare zakken voor de consumenten om hun verse producten in mee te nemen, begint tegen 11 uur een band te spelen. Samen met de permanente banners die het winkelend publiek herinneren aan de agroecologische markt, is dit een leuke manier om nog meer klanten aan te trekken.
Het is een levendig evenement en alle klanten die we spreken zijn blij met dit initiatief dat nu al meer dan tien jaar loopt. Volgens de plaatselijke bevolking is er sprake van een hoog percentage kankergevallen en andere ziekten, die zij toeschrijven aan het buitensporige gebruik van bestrijdingsmiddelen op fruit en groenten. De mensen die de markt bezoeken zijn volledig overtuigd van de noodzaak om gezond voedsel te eten dat zonder chemicaliën is geproduceerd. Ze zijn bereid een beetje extra te betalen, en ze zijn blij met de steun van het stadsbestuur om dit mogelijk te maken.
Het stadsbestuur maakt gebruik van sociale media, tv, radio en gedrukte media om de burgers nog meer bewust te maken van de noodzaak om gezond, lokaal voedsel te eten, en om de verschillende agro-ecologische markten te bezoeken die overal in de stad zijn opgezet. Consumenten kunnen zich ook inschrijven op de wekelijkse markt om deel te nemen aan geleide bezoeken aan de boerderijen van enkele van de groepsleden.
Consumenten bewust maken van wat er nodig is om gezond voedsel te produceren en mogelijkheden creëren voor consumenten om rechtstreeks in contact te treden met landbouwers, hetzij op de markt of op hun boerderij, kan niet aan landbouwers alleen worden overgelaten. Lokale overheden zijn onmisbaar voor het bevorderen van gezonde, lokale voedselculturen, zoals we hebben gezien in dit inspirerende voorbeeld van de stad Pelileo.
“Overal ter wereld moeten vertegenwoordigers van de steden en gemeenten begrijpen dat het het platteland is dat leven geeft aan de stad. Men moet dus begrijpen dat steun aan onze boeren de lokale economie versterkt en dat door het versterken van de lokale economie er ontwikkeling en vooruitgang is voor de steden, en nog meer als de producten biologisch zijn.” We zijn blij dat we deze krachtige uitspraak van de burgemeester van Pelileo op camera hebben kunnen vastleggen.
De video die we in Pelileo hebben gefilmd, “Creating Agroecological Fairs” zal in mei 2022 in het Spaans, Engels en andere talen worden gepubliceerd op het videoplatform Access Agriculture. Hopelijk zal het helpen om burgemeesters over de hele wereld te inspireren.
Nederlandse versie hieronder
Some 30 years ago, eminent anthropologist Paul Richards described the practices of smallholder farmers as a type of performance, similar to theatre or a musical act. Farmers acquire skills and competence through practice, rehearsal and improvisation. This week, I learned that the same applies to the marketing of farm produce.
In the Ecuadorean Andes, SWISSAID has been supporting womenâs associations for 12 years to strengthen their skills on ecological farming. They taught farmers to produce various types of compost, including with manure of guinea pigs, as well as liquid biofertilizers or bioles with good microbes that farmers apply to their soil or spray as foliar fertilizer on the trees and vegetables. The highly mixed farms that we visit with abundant fruit and vegetables testify that these farmers master the art of agroecological farming.
But within a year, SWISSAID realised that, despite farmersâ improved knowledge and skills, indigenous and smallholder farmers had no real place to sell their produce in the cities, apart from improvised stalls on the pavement. Also, consumers were not willing to pay a bonus for food that was produced without toxic agrochemicals. Clearly, farmers also required training on marketing and needed to be organised in groups. And they needed help to liaise with other institutions, such as the university and local authorities.
While working with SWISSAID on a video about agroecological markets, I realized how much progress they have made on multiple fronts. By now, the local government of Pelileo in Tungurahua Province has given the farmersâ association a fixed day to sell their organic produce at a covered market, which they call the âFarm to Fork Agroecology Fairâ.
They also advocate healthy food through TV, newspapers and social media. On Thursdays, consumers know that on this day, all produce sold at the farmers’ market is produced without chemicals, and they are now willing to pay a little extra.
Attending a training session on the grounds of the market one morning with some 30 women, including two who were spinning wool and one who was breastfeeding her baby, it strikes me that the various training sessions are all led by highly dynamic trainers who are clearly skilled to capture the attention of the audience. Several farmers have brought fresh produce and on some long tables, they start to work on the display, using local pottery and nicely woven baskets. The various containers serve as a unit of sales, after which they all agree on how much to sell the specific amounts of produce.
When it is the turn of VerĂłnica LĂłpez, a young theatre coach with a pink aerobic leggings, the training shifts into another gear. Soon all the women are walking around and act together. They pause whenever VerĂłnica gives new instructions, as they act out emotions like âanger,â âhappinessâ or âlove.â As in a play, the women learn how their body language matters when attending a client, or what difference it makes when they look each other in the eyes. They learn that they should be friendly, but they should also speak up. Overcoming shyness is something women learn by practicing in a playful, non-confrontational environment, with fellow women farmers whom they know well.
Like in a theatre or music concert, the better the actors engage with their audience the better the play. By practicing and rehearsing new skills such as looking the consumers in the eyes, engaging with them, being friendly and patient, the rural women in Ecuador have come a long way, and their efforts are paying off.
During covid, the markets closed for three months, yet the women had built such good relations with their clients, that some of the urban consumers found their way directly to the farms around the city. SWISSAID further supported this adaptation, for example putting up signs at the farmhouses, so consumers could find the agroecological producers.
While practicing, rehearsing and improvising proved necessary ingredients for successful adaptation of farming to a changing environment, it surely also determines the success of marketing healthy food.
While Paul Richards was right, agriculture is a type of performance, apparently marketing is as well, and the art of theatre can help farmers to act effectively with customers.
Related Agro-Insight blogs
Acknowledgements
The visit in Ecuador to film various farmer-to-farmer training videos, including the one on âAgroecological Fairsâ, was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. We thank SWISSAID for the tremendous support during our visit.
Marketing als een voorstelling
Zo’n 30 jaar geleden beschreef de eminente antropoloog Paul Richards de praktijken van kleine boeren als een soort voorstelling, vergelijkbaar met theater of een muzikale act. Boeren verwerven vaardigheden en bekwaamheid door oefening, repetitie en improvisatie. Deze week heb ik geleerd dat hetzelfde geldt voor het vermarkten van landbouwproducten.
In de Ecuadoraanse Andes steunt SWISSAID al 12 jaar vrouwenorganisaties om hun vaardigheden op het gebied van ecologische landbouw te versterken. Zij leerden de boeren verschillende soorten compost te produceren, onder meer met mest van cavia’s, en ook vloeibare biofertilizers of bioles met goede microben die de boeren op hun grond aanbrengen of als bladmeststof op de bomen en groenten spuiten. De zeer gemengde boerderijen die we bezoeken met overvloedig fruit en groenten getuigen ervan dat deze boeren de kunst van de agro-ecologische landbouw beheersen.
Maar binnen een jaar realiseerde SWISSAID zich dat, ondanks de verbeterde kennis en vaardigheden van de boeren, inheemse en kleine boeren geen echte plaats hadden om hun producten in de steden te verkopen, afgezien van geïmproviseerde stalletjes op de stoep. Bovendien waren de consumenten niet bereid een premie te betalen voor voedsel dat zonder giftige landbouwchemicaliën was geproduceerd. Het is duidelijk dat de boeren ook marketingtraining nodig hadden en dat ze in groepen moesten worden georganiseerd. En ze hadden hulp nodig bij het leggen van contacten met andere instellingen, zoals de universiteit en de plaatselijke autoriteiten.
Toen we met SWISSAID werkten aan een video over agro-ecologische markten, realiseerde ik me hoeveel vooruitgang ze op verschillende fronten hebben geboekt. Inmiddels heeft de lokale overheid van Pelileo in de provincie Tungurahua de boerenvereniging een vaste dag gegeven om hun biologische producten te verkopen op een overdekte markt, die ze de “Farm to Fork Agroecologie Markt” noemen. Ze maken ook reclame voor gezonde voeding via tv, kranten en sociale media. Op donderdag weten de consumenten dat op die dag alle producten die op de markt worden verkocht, zonder chemicaliĂ«n zijn geproduceerd, en ze zijn nu bereid om een beetje extra te betalen.
Toen we op een ochtend op het terrein van de beurs een trainingssessie bijwoonden met ongeveer 30 vrouwen, waaronder twee die wol sponnen en Ă©Ă©n die haar baby borstvoeding gaf, valt het me op dat de verschillende trainingssessies allemaal worden geleid door zeer dynamische trainers die duidelijk de aandacht van het publiek weten te trekken. Verschillende boeren hebben verse produkten meegebracht en op enkele lange tafels beginnen ze te werken aan de uitstalling, gebruik makend van lokaal aardewerk en mooi gevlochten manden. De verschillende recipiĂ«nten dienen als verkoopeenheid, waarna ze met z’n allen afspreken voor hoeveel ze de specifieke hoeveelheden producten willen verkopen.
Als het de beurt is aan VerĂłnica LĂłpez, een jonge theatercoach met een roze aerobic legging, gaat de training in een andere versnelling. Al snel lopen alle vrouwen rond en acteren ze samen. Ze pauzeren telkens wanneer VerĂłnica nieuwe instructies geeft, terwijl ze emoties uitbeelden als “woede”, “geluk” of “liefde”. Net als in een toneelstuk leren de vrouwen hoe belangrijk hun lichaamstaal is als ze een klant te woord staan, of welk verschil het maakt als ze elkaar in de ogen kijken. Ze leren dat ze vriendelijk moeten zijn, maar dat ze ook hun zegje moeten doen. Verlegenheid overwinnen leren vrouwen door te oefenen in een speelse, niet-confronterende omgeving, met collega-boerinnen die ze goed kennen.
Net als bij een theater- of muziekconcert geldt: hoe beter de acteurs zich met hun publiek engageren, hoe beter het stuk. Door nieuwe vaardigheden te oefenen en te repeteren, zoals de consumenten in de ogen kijken, met hen omgaan, vriendelijk en geduldig zijn, hebben de plattelandsvrouwen in Ecuador een lange weg afgelegd, en hun inspanningen werpen vruchten af.
Tijdens covid waren de markten drie maanden gesloten, maar de vrouwen hadden zo’n goede band met hun klanten opgebouwd, dat een deel van de stedelijke consumenten rechtstreeks de weg vond naar de boerderijen rond de stad. SWISSAID ondersteunde deze aanpassing verder, bijvoorbeeld door borden op te hangen bij de boerderijen, zodat de consumenten de agro-ecologische producenten konden vinden.
Oefenen, repeteren en improviseren bleken noodzakelijke ingrediënten voor een succesvolle aanpassing van de landbouw aan een veranderende omgeving, maar het is zeker ook bepalend voor het succes van het vermarkten van gezond voedsel.
Paul Richards had gelijk, landbouw is een soort performance, maar blijkbaar is marketing dat ook, en de kunst van het theater kan boeren helpen om effectief met klanten om te gaan.
