Most recent stories ›
AgroInsight RSS feed

Teaching the teachers December 25th, 2022 by

Vea la versión en español a continuación

The best way to educate consumers is right at the start, when they are school children.

In early 2021, Roxana Castellón, who works at Agrecol Andes, a Bolivian NGO, began approaching public schools around Cochabamba, asking the directors if they were interested in adding a new topic to their biology curriculum.

Some of them said “No, I have a fixed program I am supposed to follow.” But others agreed to let Roxana approach their biology teachers. Eighteen teachers, in different schools around Cochabamba, agreed to add some lessons on food and where it comes from. Much of that food is doused with agrochemicals, with problems ranging from birth defects in human babies to rivers covered in dead fish.

The course had to be designed locally, because in Bolivia many people believe that pesticides as a first world issue, and that these poisons are barely used here.

Unfortunately, in 2021, the schools were closed because of the Covid lockdown. The 18 teachers gave their class on agroecology virtually, with the help of an expert hired by Agrecol Andes, who presented a PowerPoint online.

The next year, in 2022, when the schools reopened, the teachers were trained to give the class in person, using the PowerPoint. Fourteen of the teachers gave the class. Five of the schools held agroecology fairs where the students made exhibits for the other kids and for some visiting parents. Two schools planted ecological gardens, to put their new knowledge into practice.

Because of that effort, a group of us met recently to honor the teachers, at an awards ceremony with plaques and certificates.

At the event, Roxana spoke briefly about how she is evaluating the teachers’ experience by doing a study of the parents of the school children. She is still compiling the results, but they show that the parents also learned from what their kids studied at school. The parents realized that many of their favorite fruits and vegetables are produced with pesticides, which are harmful to the family’s health, and that it is worth making an effort to eat safer food.

Health, education, agriculture and nutrition are all tightly linked, but modern research-and-development has pulled them apart. Chemical-intensive agriculture appeals to many farmers because it may give higher yields (at least until soils have lost their life and carbon). But farmers will only produce what consumers want to buy and eat. It is time to educate ourselves about the risks to our health and the environment. The schools are the right place to start.

Related Agro-Insight blogs

Agroecology for kids

A good school

The school garden

Better food for better farming

A video about schooling in Peru

Teaching agroecology in schools


Thanks to Paul Van Mele and Roxana Castellón for their valuable comments on a previous version of this story. Photo courtesy of Agrecol Andes.


Jeff Bentley 18 de diciembre del 2022

La mejor manera de educar a los consumidores es desde el principio, cuando están en el colegio.

A principios de 2021, Roxana Castellón, técnica de Agrecol Andes, una ONG boliviana, se acercó a las escuelas públicas en Cochabamba, preguntando si los directores estaban interesados en añadir un nuevo tema a su currículum de biología.

Algunos dijeron: “No, tengo un programa fijo que debo seguir”. Pero otros aceptaron que Roxana hablara con los profesores de biología. Dieciocho profesores, de distintas escuelas de Cochabamba, aceptaron añadir algunas lecciones sobre los alimentos y su origen. Muchos productos se fumigan con agroquímicos, causando problemas que van desde defectos de nacimiento en bebés humanos hasta ríos cubiertos de peces muertos.

El curso tuvo que diseñarse localmente, porque en Bolivia mucha gente percibe que los plaguicidas son un problema del primer mundo, y que aquí se usan pocos de esos venenos.

Infelizmente, en el 2021, las escuelas estaban cerradas por la cuarentena de Covid. Pero los 18 profesores impartieron su clase sobre agroecología en forma virtual con la ayuda de un experto en el tema, contratado por Agrecol Andes, quien dio un PowerPoint en línea.

Al año siguiente, el 2022, cuando las escuelas se abrieron, se capacitó a los profesores para que ellos mismos pudieran dar la clase en forma presencial, usando el PowerPoint creado por el experto. Catorce de los profesores impartieron el curso en forma presencial. Cinco de las escuelas hicieron ferias de agroecología donde los alumnos informaban a otros estudiantes y a algunos padres de familia que visitaron las ferias. Dos escuelas sembraron huertos ecológicos para poner su nuevo conocimiento en práctica.

Por todo eso, un grupo de nosotros nos reunimos recientemente para rendirles homenaje a los profesores, en una ceremonia de entrega de premios con placas y certificados.

En el acto, Roxana habló brevemente de cómo ella está evaluando la experiencia de los profesores mediante un estudio de los padres de los alumnos. Todavía está recopilando los resultados, pero muestran que los padres también aprendieron de lo que sus hijos estudiaron en la escuela. Los padres se dieron cuenta de que muchas de sus frutas y verduras favoritas se producen con plaguicidas, que perjudican la salud de la familia, y por eso hay que hacer un esfuerzo por comer alimentos más seguros.

La salud, la educación, la agricultura y la nutrición están estrechamente vinculadas, pero la investigación y el desarrollo modernos las han separado. A veces la agricultura basada en los químicos atrae a los agricultores porque puede dar mayores rendimientos (al menos hasta que los suelos hayan perdido su vida y su carbono). Pero los agricultores sólo producirán lo que los consumidores quieran comprar y comer. Es hora de educarnos sobre los riesgos para nuestra salud y el medio ambiente. Las escuelas son el lugar adecuado para empezar.

Previamente en el blog de Agro-Insight

Agroecology for kids

Una buena escuela

The school garden

Mejor comida, mejor agricultura

Un video del Peru

Enseñar la agroecología en las escuelas


Gracias a Paul Van Mele y Roxana Castellón por sus valiosos comentarios sobre una versión previa de este relato. Foto cortesía de Agrecol Andes.

The kitchen training centre December 18th, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

In an earlier blog, we wrote how indigenous women in Ecuador were trained by a theatre coach to improve their customer relations when marketing their fresh food at an agroecological fair. During our annual Access Agriculture staff meeting, this year in Cairo, Egypt, we learned about other creative ways to build rural women’s skills and confidence.

One afternoon, our local colleague, Laura Tabet who co-founded the NGO Nawaya about a decade ago, invites us all to visit Nawaya’s Kitchen Training Centre. None of us has a clue as to what to expect. Walking through the gate, we are in for one surprise after the next.

Various trees and shrubs border the green grass on which a very long table is installed. Additional shade is provided by a ramada of woven reeds from nearby wetlands. The table is covered with earthenware pots containing a rich diversity of dishes, all unknown to us. “One of our policies is to avoid plastics as much as possible in whatever we do with food,” explains Laura. But before the feast starts, we are invited to have a look at the kitchen.

Hadeer Ahmed Ali, a warmly smiling staff of Nawaya, guides the 20 visitors from Access Agriculture into the spacious kitchen in the building at the back end of the garden. Several rural women are frantically putting small earthen pots in and out of the oven, while others add the last touches to some fresh salads with cucumber and parsley. The kitchen with its stainless steel and tiled working space is immaculate and the dozen women all wear the same, yellow apron. Their group spirit is clear to see.

We are all separated from the cooking area by a long counter. When Hadeer translates our questions into Arabic, the rural women respond with great enthusiasm. One is holding a camera and takes photos of us while we interact with her colleagues. It is hard to imagine that some of these women had never left their village until a year and a half ago, when Nawaya started its Kitchen Training Centre.

Later on, Laura tells me that each woman is from a different village and is specialised in a specific dish: “We want each of them to develop their own product line, without having to deal with competition from within their own village. While the basis are traditional recipes, we also innovate by experimenting with new ingredients and flavours to appeal to urban consumers.”

The women source from local farmers who grow organic food, and cater for various events and groups. In the near future, they also want to grow some of their own vegetables and sell their own branded products to local shops, restaurants and even deliver to Cairo.

The women have sharpened their communication skills by regularly interacting with groups of school children from Cairo. But becoming confident to interact with foreigners and tourists from all over the world is a different thing. Hence Nawaya engaged Rasha Fam, who studied tourism and runs her own business. She taught the women how to interact with tourists. Unfortunately, it is against Egyptian law to bring foreign tourists to places like this, because tour operators can only take tourists to places that are on the official list of tourist destinations. The tourism industry in Egypt is a strictly regulated business.

Rasha also confirms what we had seen: these rural women are genuine and when given the opportunity it brings out the best of them. The training program helped women calculate costs, standardise recipes, host guests and deliver hands on activities in the farm and the kitchen.

When we walk out of the Kitchen Training Centre, a few women are baking fresh baladi bread (traditional Egyptian flatbread) in a large gas oven set up in the garden. Large wooden trays display the dough balls on a thin layer of flour. One of the ladies skilfully inserts her fingers under a ball to transfer it to a slated paddle-shaped tool made from palm fronds  (locally called mathraha). When she slightly throws the flat balls up, she gives the mathraha a small turn to the left. With each movement the ball becomes flatter and flatter until the right size is obtained. With a decisive movement she then transfers the flatbreads into the oven.

Nandini, our youngest colleague from India is excited to give it a try. Soon also Vinjeru from Malawi and Salahuddin from Bangladesh line up to get this experience. We all have a good laugh when we see how our colleagues struggle to do what they just observed. It is a good reminder that something that may look easy can in fact be rather difficult when doing it the first time, and that perfection comes with practice.

Our appetite raised, we all take place around the table, vegetarians on one side. The dishes reveal such a great diversity of food. It is not every day that one has a chance to eat buffalo and camel meat, so tender that they surprise many of us. The vegetarians are delighted with green wheat and fresh pea stews.

Promoting traditional food cultures can be done in many different ways. What we learned from Nawaya is that when done in an interactive way it helps to build bridges between generations and cultures. People are unique among vertebrates in that we share food. Eating and cooking together can be a fun, cross-cultural experience.

Whether people come from the capital in their own country, or from places across the world, they love to interact with rural women to experience what it takes to prepare real food. Nawaya’s Kitchen Training Centre has clearly found the right ingredients to boost people’s awareness about healthy local food cultures.

Related blogs

Marketing as a performance

Look me in the eyes

La Tablée

Related videos

Making pressed dates

Making fresh cheese

Making a business from home raised chicks

Working together for healthy chicks


Het keukenopleidingscentrum

In een eerdere blog schreven we hoe inheemse vrouwen in Ecuador door een theatercoach werden getraind om hun klantrelaties te verbeteren bij het vermarkten van hun verse voedsel op een agro-ecologische markt. Tijdens onze jaarlijkse Access Agriculture stafvergadering, dit jaar in Caïro, Egypte, leerden we over andere creatieve manieren om vaardigheden en vertrouwen van plattelandsvrouwen op te bouwen.

Op een middag nodigt onze lokale collega, Laura Tabet, die ongeveer tien jaar geleden de NGO Nawaya mede oprichtte, ons allemaal uit voor een bezoek aan Nawaya’s Kitchen Training Centre. Niemand van ons weet wat hij kan verwachten. Als we door de poort lopen, wacht ons de ene verrassing na de andere.

Verschillende bomen en struiken omzomen het groene gras waarop een zeer lange tafel staat. Een pergola van riet uit de nabijgelegen wetlands zorgt voor extra schaduw. De tafel is gedekt met aardewerken potten die een rijke verscheidenheid aan gerechten bevatten, allemaal onbekend voor ons. “Een van onze beleidslijnen is om zoveel mogelijk plastic te vermijden bij alles wat we met voedsel doen,” legt Laura uit. Maar voordat het feest begint, worden we uitgenodigd om een kijkje te nemen in de keuken.

Hadeer Ahmed Ali, een hartelijk lachende medewerkster van Nawaya, leidt de 20 bezoekers van Access Agriculture binnen in de ruime keuken in het gebouw achterin de tuin. Verschillende plattelandsvrouwen zijn verwoed bezig kleine aarden potjes in en uit de oven te halen, terwijl anderen de laatste hand leggen aan enkele verse salades met komkommer en peterselie. De keuken met zijn roestvrijstalen en betegelde werkruimte is onberispelijk en de twaalf vrouwen dragen allemaal hetzelfde gele schort. Hun groepsgeest is duidelijk te zien.

We zijn allemaal gescheiden van het kookgedeelte door een lange toonbank. Als Hadeer onze vragen in het Arabisch vertaalt, reageren de plattelandsvrouwen met groot enthousiasme. Eén houdt een camera vast en neemt foto’s van ons terwijl wij met haar collega’s omgaan. Het is moeilijk voor te stellen dat sommige van deze vrouwen nooit hun dorp hadden verlaten tot anderhalf jaar geleden, toen Nawaya zijn Kitchen Training Centre begon.

Later vertelt Laura me dat elke vrouw uit een ander dorp komt en gespecialiseerd is in een specifiek gerecht: “We willen dat ieder van hen zijn eigen productlijn ontwikkelt, zonder dat ze te maken krijgen met concurrentie uit hun eigen dorp. Hoewel de basis traditionele recepten zijn, innoveren we ook door te experimenteren met nieuwe ingrediënten en smaken om stedelijke consumenten aan te spreken.”

De vrouwen kopen in bij lokale boeren die biologisch voedsel verbouwen, en verzorgen de catering voor verschillende evenementen en groepen. In de nabije toekomst willen ze ook enkele van hun eigen groenten kweken en hun eigen merkproducten verkopen aan lokale winkels, restaurants en zelfs leveren aan Caïro.

De vrouwen hebben hun communicatievaardigheden aangescherpt door regelmatige interactie met groepen schoolkinderen uit Caïro. Maar vertrouwen krijgen in de omgang met buitenlanders en toeristen uit de hele wereld is iets anders. Daarom heeft Nawaya Rasha Fam aangetrokken, die toerisme heeft gestudeerd en een eigen bedrijf leidt. Zij heeft de vrouwen geleerd hoe ze met toeristen moeten omgaan. Helaas is het tegen de Egyptische wet om buitenlandse toeristen naar dit soort plaatsen te brengen, omdat touroperators toeristen alleen naar plaatsen mogen brengen die op de officiële lijst van toeristische bestemmingen staan. De toeristische industrie in Egypte is een streng gereguleerde business.

Rasha bevestigt ook wat we hadden gezien: deze plattelandsvrouwen zijn oprecht en wanneer ze de kans krijgen, komt het beste in hen naar boven. Het trainingsprogramma hielp de vrouwen bij het berekenen van kosten, het standaardiseren van recepten, het ontvangen van gasten en het uitvoeren van praktische activiteiten op de boerderij en in de keuken.

Als we het Kitchen Training Centre uitlopen, bakken enkele vrouwen vers baladi-brood (een traditioneel Egyptisch plat brood) in een grote gasoven die in de tuin staat opgesteld. Op grote houten schalen liggen de deegballen op een dun laagje bloem. Een van de dames steekt behendig haar vingers onder een bal om deze over te brengen op een schoepvormig werktuig van palmbladeren (plaatselijk mathraha genoemd). Wanneer ze de platte ballen lichtjes omhoog gooit, geeft ze de mathraha een kleine draai naar links. Met elke beweging wordt de bal platter en platter tot de juiste maat is bereikt. Met een kordate beweging schuift ze dan de platte broden in de oven.

Nandini, onze jongste collega uit India, is enthousiast om het te proberen. Al snel staan ook Vinjeru uit Malawi en Salahuddin uit Bangladesh in de rij om deze ervaring op te doen. We moeten allemaal lachen als we zien hoe onze collega’s worstelen om te doen wat ze net hebben gezien. Het is een goede herinnering aan het feit dat iets dat er gemakkelijk uitziet in feite nogal moeilijk kan zijn als je het de eerste keer doet, en dat perfectie komt met oefening.

Onze eetlust is opgewekt, we nemen allemaal plaats rond de tafel, vegetariërs aan de ene kant. De gerechten tonen een grote verscheidenheid aan voedsel. Men krijgt niet elke dag de kans om buffel- en kamelenvlees te eten, dat zo mals is dat het velen van ons verrast. De vegetariërs zijn blij met groene tarwe en verse erwtenstoofpotten.

Het bevorderen van traditionele eetculturen kan op verschillende manieren gebeuren. Wat we van Nawaya hebben geleerd is dat wanneer het op een interactieve manier gebeurt, het helpt om bruggen te slaan tussen generaties en culturen. Mensen zijn uniek onder de gewervelde dieren omdat we voedsel delen. Samen eten en koken kan een leuke, interculturele ervaring zijn.

Of mensen nu uit de hoofdstad van hun eigen land komen, of van plaatsen over de hele wereld, ze houden van interactie met plattelandsvrouwen om te ervaren wat er nodig is om echt voedsel te bereiden. Nawaya’s Kitchen Training Centre heeft duidelijk de juiste ingrediënten gevonden om mensen bewust te maken van gezonde lokale voedselculturen.

Gerelateerde blogs

Marketing as a performance

Look me in the eyes

La Tablée

Gerelateerde videos

Making pressed dates

Making fresh cheese

Making a business from home raised chicks

Working together for healthy chicks

Agroecology for kids July 31st, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

May 3rd, is a special day for the people of Tres de Mayo, Huayllacán, in Huánuco, in the highlands of central Peru, as they celebrate the community’s anniversary.

When we reach the village at 7.30 am, half an hour before the school starts, local women in their beautiful traditional dresses and hats with colourful flowers are already frying trout in a big pan over a wood fire.

Soon after, breakfast is served in one of the classrooms of the local school. Jeff, Marcella and I take our seats on the small chairs and we are soon joined by the teachers. Large pots with steaming food have been carried into the classroom in a wheelbarrow. We all enjoy the trout with a diversity of boiled potatoes, four or five different varieties on each plate. And diversity will be the theme of the day, as the school has organised a fair on agrobiodiversity and local food.

After raising the flag of Peru and singing the national anthem, children from all classes perform a variety of songs, poems and sketches, all related to their rich farming, food and herbal health traditions. The school walls are lined with drawings of the pupils from kindergarten to secondary school. Later on, a jury evaluates the children’s art work. When I ask Dante Flores, one of the jury members how they make a selection, he says: they will all get a prize. This is a nice way to ensure all kids feel appreciated.

The school has a specially designed classroom, which they call the Seed Room or Muru Huasi in the local Quechua language. The name is a little confusing as it is not a seed storage room, but rather it sows the seeds of respect and love for local culture, agrobiodiversity and ecological farming.

Besides a library with books on Peru and its natural richness, the room also displays drawings and models made by the school children that show the different plants and animals their parents have on their farms. Various games, such as an adaptation of Monopoly, trigger the children to learn in a joyful way about their rich farming and food traditions. On one of the tables, a variety of clay-made tubers are on display, in all sorts of shapes and colours that I have never seen before.

Outside, at the fair, I realize that these kids have not improvised, but that Andean tubers indeed are incredibly diverse. For potatoes alone, of which Peru is the centre of origin, the country has some 4,000 varieties.

The fair is also visited by parents, of which several are “conservationistas”. Jeff and I talk to one of the them. Eustaquio Hilario Ponciano tells us that he and his family has about 300 potato varieties that he mixes all together in his fields. This strategy offers diverse food, but also spreads risks as one is never sure what the weather will be like.

A day earlier, we went with some joyful, singing children up to the high country at about 4,000 meters altitude, to meet don Eustaquio and his wife at the time when they were harvesting one of their potato fields. From the steep slopes they unearth red, yellow, black and purple spotted potatoes in all shapes. The children repeat in loud voice the Quechua names of each variety. It is clear how much the children enjoy being out in the field and listen to some of the stories behind the names of the local varieties.

At the fair, long tables display a selection of the potato varieties along with other Andean tubers, such as oca, olluco and mashua.

From the children’s drawings, songs and poems it is clear how much pride the school director, Luz Valverde, and the teachers take in their rich culture, and how they have successfully passed this on to the children.

We hope that the video that we made on teaching ecological farm and food culture in schools will inspire educators around the world. Children deserve healthy, nutritious food that is grown locally, without any chemicals.


The scientific name of oca is Oxalis tuberosa; olluco is Ullucus tuberosus and mashua is Tropaeolum tuberosum. For more info, see: https://cipotato.org/roots-and-tubers/oca-ulluco-mashua/

Watch the video: Teaching agroecology in schools

Related Agro-Insight blogs

A good school

The school garden

Get in the picture

Farming as a lifestyle

Videos to teach kids good attitudes

The dialect devil

Teaching the farmers of tomorrow with videos


The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to the school director Luz Valverde, faculty, students and parents of School No. 32677, Tres de Mayo de Huayllacayán, to Aldo Cruz – Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) and Dante Flores – Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) for supporting our field work.

More training videos on agroecology

See the many training videos on agroecology hosted on the Access Agriculture video platform.


Agroecologie voor kinderen

3 mei is een speciale dag voor de inwoners van Tres de Mayo, Huayllacán, in Huánuco, in de hooglanden van centraal Peru, omdat ze de verjaardag van de gemeenschap vieren.

Als we om 7.30 uur in het dorp aankomen, een half uur voordat de school begint, zijn de plaatselijke vrouwen in hun prachtige traditionele jurken en hoeden met kleurige bloemen al forel aan het bakken in een grote pan boven een houtvuur.

Kort daarna wordt het ontbijt geserveerd in een van de klaslokalen van de plaatselijke school. Jeff, Marcella en ik nemen plaats op de kleine stoeltjes en al snel voegen de leraren zich bij ons. Grote potten met dampend eten zijn in een kruiwagen de klas binnengereden. We genieten allemaal van de forel met een verscheidenheid aan gekookte aardappelen, vier of vijf verschillende soorten op elk bord. En diversiteit zal het thema van de dag zijn, want de school heeft een beurs georganiseerd over agrobiodiversiteit en lokaal voedsel.

Na het hijsen van de Peruaanse vlag en het zingen van het volkslied, voeren kinderen uit alle klassen een aantal liedjes, gedichten en sketches op, die allemaal te maken hebben met hun rijke tradities op het gebied van landbouw, voeding en kruidengeneeskunde. De muren van de school zijn bekleed met tekeningen van de leerlingen van de kleuterschool tot de middelbare school. Later beoordeelt een jury de kunstwerken van de kinderen. Als ik Dante Flores, een van de juryleden, vraag hoe zij een selectie maken, zegt hij: ze krijgen allemaal een prijs. Dit is een leuke manier om ervoor te zorgen dat alle kinderen zich gewaardeerd voelen.

De school heeft een speciaal ontworpen klaslokaal, dat ze de Zaadkamer noemen of Muru Huasi in de lokale Quechua taal. De naam is een beetje verwarrend omdat het geen opslagruimte voor zaden is, maar eerder de zaden zaait van respect en liefde voor de lokale cultuur, agrobiodiversiteit en ecologische landbouw.

Naast een bibliotheek met boeken over Peru en zijn natuurlijke rijkdom, worden in het lokaal ook tekeningen en modellen tentoongesteld die door de schoolkinderen zijn gemaakt en die de verschillende planten en dieren laten zien die hun ouders op hun boerderij hebben. Verschillende spelletjes, zoals een bewerking van Monopoly, zetten de kinderen aan om op een vrolijke manier te leren over hun rijke landbouw- en voedseltradities. Op een van de tafels worden allerlei knollen van klei tentoongesteld, in allerlei vormen en kleuren die ik nog nooit eerder heb gezien.

Buiten, op de beurs, realiseer ik me dat deze kinderen niet geïmproviseerd hebben, maar dat de knollen uit de Andes inderdaad ongelooflijk divers zijn. Alleen al voor aardappelen, waarvan Peru het centrum van herkomst is, kent het land zo’n 4.000 variëteiten.

De beurs wordt ook bezocht door ouders, waarvan er verschillende “conservationistas” zijn. Jeff en ik praten met een van hen. Eustaquio Hilario Ponciano vertelt ons dat hij en zijn familie zo’n 300 aardappelrassen hebben die hij allemaal door elkaar mengt op zijn velden. Deze strategie biedt gevarieerd voedsel, maar spreidt ook risico’s, want men weet nooit zeker wat voor weer het zal zijn.

Een dag eerder zijn we met een aantal vrolijk zingende kinderen naar het hooggelegen land op zo’n 4.000 meter hoogte gegaan, om don Eustaquio en zijn vrouw te ontmoeten op het moment dat ze een van hun aardappelvelden aan het oogsten waren. Van de steile hellingen halen zij rood, geel, zwart en paars gevlekte aardappelen in allerlei vormen. De kinderen herhalen met luide stem de Quechua namen van elke variëteit. Het is duidelijk hoe leuk de kinderen het vinden om op het veld te zijn en te luisteren naar de verhalen achter de namen van de lokale variëteiten.

Op de beurs staan op lange tafels een selectie van de aardappelrassen uitgestald, samen met andere knollen uit de Andes, zoals oca, olluco en mashua.

Uit de tekeningen, liedjes en gedichten van de kinderen blijkt hoe trots de directrice van de school, Luz Valverde, en de leerkrachten zijn op hun rijke cultuur, en hoe ze die met succes op de kinderen hebben overgebracht.

We hopen dat de video die we hebben gemaakt over het onderwijzen van de ecologische landbouw- en voedselcultuur op scholen, opvoeders over de hele wereld zal inspireren. Kinderen verdienen gezond, voedzaam voedsel dat lokaal verbouwd is, zonder chemicaliën.

Bekijk de video: Teaching agroecology in schools

Get in the picture July 17th, 2022 by

Vea la versión en español a continuación

For over 100 years, anthropologists have used a technique called “participant observation” to figure out what life is really like in small communities. From the Trobriand Islands to New Mexico, this has been the gold standard of ethnographic research. In the past few years, development workers have been trying to use the method, often misunderstanding it, for example, brief encounters in workshops.

Using participant observation ideally means joining in what the people themselves are doing (gardening, dancing, holding ceremonies): observing all the while, and sooner or later taking notes. Then, by sleight of hand, the anthropologists write themselves out of the picture for the final draft.

As Paul said in a recent blog (Mother and calf), on filming assignments, he and I often stay behind the camera while Marcella films. Staying out of the shot often means not joining people in their activities, but recently we had the luxury of getting in the picture.

The students and teachers of the Tres de Mayo school in Huayllacayán, Huánuco, Peru, were planting a garden. They weren’t quite ready to plant it, since they had only reopened the school (following the Covid lockdown) two months earlier, and they had just devoted some energy to their agrobiodiversity fair, which we recently wrote about (A good school).

But by 8AM on 5 May, the students and teachers were busy digging up a large garden plot. Paul paced it out at 75 square meters (big enough for a suburban front lawn). One of the teachers, Mr. Serafín, sang little songs and shouted encouragement to the children. It takes a while to plant such a large garden, even with 20 people helping, so Paul and I decided we could help out, and we would be spread thin enough that Marcella could still manage to edit us out of the final footage for our video.

Paul and I both like to garden, so he grabbed a pick and began turning over the soil, getting a good work out. Paul looked like he was moving earth quickly. Then one of the dads joined, and without saying a word, Paul saw that with certain small movements of the pick, the work could be done faster and with less effort.

Another parent farmer picked up an Andean foot plow, and impressed Paul with the size of the chunks of earth he was rapidly breaking off from the dried crust of soil. Much of local knowledge is like this. It can only be appreciated by joining in. You can’t just talk about it, because you don’t always know what people mean until you work alongside them.

I pitched in, too. Later one of the teachers told me, “You’re covered in dirt,” as though reproaching a child. Country people know how to work all day without getting their clothes filthy.

Within two hours, the field had been prepared, and the cabbage, lettuce and broccoli had been planted and was being gently watered. The children had learned not only how to plant a garden, for self-sufficiency, and healthy eating, but they had also seen that the real experts were their own parents who knew better than the teachers or the visiting film crew.

When outsiders make rural people “participate” in unfamiliar activities (often involving writing or drawing), the locals can seem a bit uncomfortable. But when we take part in their activities, we can appreciate how competent these smallholders are.

Previous Agro-Insight blogs

The school garden

The chaquitaclla


The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos, including this one with the 3 de Mayo school, was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Dante Flores of the Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) and to Aldo Cruz of the Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) for introducing us to the community and for sharing their knowledge with us.


Jeff Bentley, 17 de julio del 2022

Durante más de 100 años, los antropólogos han usado una técnica llamada “observación participante” para averiguar cómo es realmente la vida en las pequeñas comunidades. Desde las Islas Trobriand hasta Nuevo México, ésta ha sido la norma de oro de la investigación etnográfica. En los últimos años, los expertos en el desarrollo han intentado usar el método, a menudo sin entenderlo, por ejemplo, invitando la gente local a talleres.

Usar la observación participante significa, idealmente, participar en lo que hace la gente (jardinería, bailes, celebración de ceremonias): observar todo el tiempo y, tarde o temprano, tomar notas. Luego, mágicamente los antropólogos se borran a sí mismos del texto final.

Como decía Paul en un blog reciente (Mother and calf), cuando trabajamos en la filmación de un video, él y yo solemos quedarnos detrás de la cámara mientras Marcella filma. Quedarse fuera de la toma a menudo significa no unirse a la gente en sus actividades, pero recientemente nos dimos el lujo de salir en la foto.

Los alumnos y profesores de la escuela Tres de Mayo de Huayllacayán, Huánuco, Perú, estaban sembrando un jardín. No estaban del todo preparados para sembrarlo, ya que sólo habían reabierto el colegio (tras el cierre de Covid) dos meses antes, y acababan de dedicar algo de energía a su feria de agrobiodiversidad, sobre la que escribimos recientemente (Una buena escuela).

Pero a las 8 de la mañana del 5 de mayo, los alumnos y los profesores estaban metidos a preparar un gran huerto. Paul lo calculó en 75 metros cuadrados (el tamaño de un césped grande en un barrio caro). El profesor, el Sr. Serafín, cantaba pequeñas canciones y animaba a los niños con gritos chistosos. Lleva un tiempo plantar un jardín tan grande, incluso con 20 personas ayudando, así que Paul y yo decidimos que podríamos ayudar, y que estaríamos lo suficientemente repartidos como para que Marcella aún pudiera editarnos fuera de las imágenes finales para nuestro vídeo.

A Paul y a mí nos gusta la jardinería, así que él cogió una picota y empezó a remover la tierra, haciendo un buen trabajo. Paul movía la tierra rápidamente. Entonces se unió uno de los padres, y sin decir una palabra, le quedó claro a Paul que, con ciertos pequeños movimientos del pico, el trabajo se podía hacer más rápido y con menos esfuerzo.

Otro padre agricultor cogió una chaquitaclla, e impresionó a Paul con el tamaño de los trozos de tierra que desprendía rápidamente de la superficie de tierra seca. Gran parte del conocimiento local es así. Sólo se puede apreciar si se participa en él. No puedes limitarte a hablar de ello, porque no siempre sabes lo que la gente quiere decir hasta que trabajas con ellos.

Yo también colaboré. Más tarde, una de las profesoras me dijo: “Estás cubierto de tierra”, como si reprochara a un niño. La gente del campo sabe cómo trabajar todo el día sin ensuciar completamente la ropa.

En dos horas, el huerto estaba preparado, y el repollo, la lechuga y el brócoli se habían sembrado y se estaban regando suavemente. Los niños no sólo habían aprendido a sembrar un huerto, para ser autosuficientes y comer sano, sino que también habían visto que los verdaderos expertos eran sus propios padres, que sabían más que los profesores o el equipo de filmación.

Cuando los forasteros hacen que la población rural local “participe” en actividades desconocidas (que a menudo implican escribir o dibujar), los lugareños pueden parecer un poco incómodos. Pero cuando nosotros participamos en sus actividades de ellos, llegamos a apreciar lo competentes que es la gente rural.

Antes en el blog de Agro-Insight

The school garden

La chaquitaclla


Nuestra visita al Perú para filmar varios videos, incluso este con la escuela, fue posible gracias al generoso apoyo del Programa Colaborativo de Investigación de Cultivos (CCRP) de la Fundación McKnight. Gracias a Dante Flores del Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) y a Aldo Cruz del Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) por presentarnos a la comunidad y por compartir su conocimiento con nosotros.

A good school July 10th, 2022 by

Vea la versión en español a continuación

Public schools in rural Latin America are chronically underfunded, and can have a hard time retaining teachers, who often live in cities. I had a chance not long ago to visit the small school in the community of 3 de Mayo Huayllacayán, in Huánuco. I was actually there on the 3rd of May, the community’s anniversary, and they were celebrating with a mass, football games, dancing and trout for breakfast.

The school held an “Agrobiodiversity Fair,” the first of its kind that I have seen in a school. The eight teachers (primary and secondary) cut an impressive figure in their new suits. During the morning, the children presented skits, songs and speeches about local crops, like potato, ullucus, mashwa and oca.

The mayor attended. All of the kids presented their models and drawings,  experiences that helped the young people realize that healthy food is natural food, from local crops. The fair’s stands were worked by children who showed off the many local varieties of potatoes and other tubers of all colors, and the special dishes made from them, like the pudding (mazamorra) made from tócosh (fermented potatoes).

There was a raw energy in the presentations: in one skit four children wore costumes representing native Andean root and tuber crops. The girl in the potato suit bragged that “everybody loves me.” And it’s true: even in its Andean homeland, the potato is far more popular than the other local root and tuber crops. The three children dressed as the other crops lamented “Why does no one want to eat us?” In the end, the children agreed, “We are one family, the Tubers, and we should all stick together.”

In another skit, a pre-teen wearing jeans and a baseball cap (sideways on her head) played the part of a young woman returning from the big city to visit her home village, where she met her “aunt” (impeccably played by a 12-year-old in a felt hat and a wool sweater) who asked the niece to stay for a lunch of floury potatoes and shinti (made from toasted, boiled broad beans). “That’s gross! That’s peasant food,” the city girl said, perfectly capturing the prevailing prejudices. Then the visitor fell ill, because of her city diet of fried chicken and French fries, but in the happy ending, her health was restored with natural food.

For years, rural people in Latin America have been discriminated against, for the way they speak, for their clothing, and their food. Yet at least one school in Peru is making an effort to teach kids the value of homecooked food, made from the many varieties of local crops, and to be proud of themselves.

Previous Agro-Insight blogs

The school garden

The chaquitaclla


The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos, including this one with the 3 de Mayo school, was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Dante Flores of the Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) and to Aldo Cruz of the Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) for introducing us to the community and for sharing their knowledge with us. Dante Flores and Paul Van Mele read a previous version of this blog and made valuable comments.


Jeff Bentley, 10 de julio del 2022

A las escuelas públicas rurales de América Latina siempre le hacen falta los fondos y es difícil retener a los profesores, que a menudo viven en las ciudades. Hace poco tuve la oportunidad de visitar la pequeña escuela de la comunidad de 3 de Mayo Huayllacayán en Huánuco. Estuve allí el 3 de mayo, aniversario de la comunidad, y lo celebraron con una misa, partidos de fútbol, bailes y un desayuno de trucha.

La escuela realizó una “Feria de la Agrobiodiversidad”, la primera de este tipo que he visto en una escuela. Los ocho profesores (de primaria y secundaria) lucieron una figura impresionante con sus nuevos trajes. Durante la mañana, los niños presentaron sociodramas, canciones y charlas sobre los cultivos locales, como la papa, el olluco, la mashwa y la oca.

El alcalde asistió. Los niños presentaron sus maquetas y dibujos, experiencias que ayudaron a los jóvenes a darse cuenta de que los alimentos sanos son naturales, hechos en base a los cultivos locales. En los stands de la feria, los niños y niñas mostraron las muchas variedades locales de papas y otros tubérculos de todos los colores, y los platos especiales que se hacen con ellos, como la mazamorra hecha con tócosh (papas fermentadas).

Las presentaciones tenían una energía viva: en una obra dramática, cuatro niños se disfrazaban de los cultivos de raíces y tubérculos andinos. La niña del disfraz de papa se jactaba de que “todo el mundo me quiere”. Y es cierto: incluso en su tierra natal andina, la papa es mucho más popular que los otros cultivos de raíces y tubérculos. Los tres niños vestidos de los otros cultivos se lamentaron: “¿Por qué nadie quiere comernos?” Al final, los niños se pusieron de acuerdo: “Somos una sola familia, los Tubérculos, y deberíamos estar todos juntos”.

En otra obra, una preadolescente vestida de jeans y gorra de béisbol (de lado en la cabeza) interpretó el papel de una joven que volvía de la gran ciudad para visitar su pueblo natal, donde se encontró con su “tía” (interpretada impecablemente por una niña de 12 años con gorro de fieltro y chompa de lana), que le pidió a la sobrina que se quedara a comer papas harinosas y shinti (hecho de habas tostadas y cocidas). “¡Qué asco! Eso es comida de campesinos”, dijo la chica de la ciudad, captando perfectamente los prejuicios dominantes. Pero luego, la visitante se enfermó, debido a su dieta citadina de pollo frito y papas fritas, pero en el final feliz, su salud se restableció con la comida natural.

Durante años, los habitantes de las zonas rurales de América Latina han sido discriminados por su forma de hablar, de vestir y de comer. Sin embargo, al menos una escuela del Perú se esfuerza por enseñar a los niños el valor de la comida casera, elaborada con las diversas variedades de cultivos locales, y a sentirse orgullosos de sí mismos.

Antes en el blog de Agro-Insight

The school garden

La chaquitaclla


Nuestra visita al Perú para filmar varios videos, incluso este con la escuela, fue posible gracias al generoso apoyo del Programa Colaborativo de Investigación de Cultivos (CCRP) de la Fundación McKnight. Gracias a Dante Flores del Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) y a Aldo Cruz del Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) por presentarnos a la comunidad y por compartir su conocimiento con nosotros. Dante Flores y Paul Van Mele leyeron una versión previa de este relato, e hizo comentarios valiosos.


Design by Olean webdesign