WHO WE ARE SERVICES RESOURCES




Most recent stories ›
AgroInsight RSS feed
Blog

Agroecology for kids July 31st, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

May 3rd, is a special day for the people of Tres de Mayo, Huayllacán, in Huánuco, in the highlands of central Peru, as they celebrate the community’s anniversary.

When we reach the village at 7.30 am, half an hour before the school starts, local women in their beautiful traditional dresses and hats with colourful flowers are already frying trout in a big pan over a wood fire.

Soon after, breakfast is served in one of the classrooms of the local school. Jeff, Marcella and I take our seats on the small chairs and we are soon joined by the teachers. Large pots with steaming food have been carried into the classroom in a wheelbarrow. We all enjoy the trout with a diversity of boiled potatoes, four or five different varieties on each plate. And diversity will be the theme of the day, as the school has organised a fair on agrobiodiversity and local food.

After raising the flag of Peru and singing the national anthem, children from all classes perform a variety of songs, poems and sketches, all related to their rich farming, food and herbal health traditions. The school walls are lined with drawings of the pupils from kindergarten to secondary school. Later on, a jury evaluates the children’s art work. When I ask Dante Flores, one of the jury members how they make a selection, he says: they will all get a prize. This is a nice way to ensure all kids feel appreciated.

The school has a specially designed classroom, which they call the Seed Room or Muru Huasi in the local Quechua language. The name is a little confusing as it is not a seed storage room, but rather it sows the seeds of respect and love for local culture, agrobiodiversity and ecological farming.

Besides a library with books on Peru and its natural richness, the room also displays drawings and models made by the school children that show the different plants and animals their parents have on their farms. Various games, such as an adaptation of Monopoly, trigger the children to learn in a joyful way about their rich farming and food traditions. On one of the tables, a variety of clay-made tubers are on display, in all sorts of shapes and colours that I have never seen before.

Outside, at the fair, I realize that these kids have not improvised, but that Andean tubers indeed are incredibly diverse. For potatoes alone, of which Peru is the centre of origin, the country has some 4,000 varieties.

The fair is also visited by parents, of which several are “conservationistas”. Jeff and I talk to one of the them. Eustaquio Hilario Ponciano tells us that he and his family has about 300 potato varieties that he mixes all together in his fields. This strategy offers diverse food, but also spreads risks as one is never sure what the weather will be like.

A day earlier, we went with some joyful, singing children up to the high country at about 4,000 meters altitude, to meet don Eustaquio and his wife at the time when they were harvesting one of their potato fields. From the steep slopes they unearth red, yellow, black and purple spotted potatoes in all shapes. The children repeat in loud voice the Quechua names of each variety. It is clear how much the children enjoy being out in the field and listen to some of the stories behind the names of the local varieties.

At the fair, long tables display a selection of the potato varieties along with other Andean tubers, such as oca, olluco and mashua.

From the children’s drawings, songs and poems it is clear how much pride the school director, Luz Valverde, and the teachers take in their rich culture, and how they have successfully passed this on to the children.

We hope that the video that we made on teaching ecological farm and food culture in schools will inspire educators around the world. Children deserve healthy, nutritious food that is grown locally, without any chemicals.

Note

The scientific name of oca is Oxalis tuberosa; olluco is Ullucus tuberosus and mashua is Tropaeolum tuberosum. For more info, see: https://cipotato.org/roots-and-tubers/oca-ulluco-mashua/

Watch the video: Teaching agroecology in schools

Related Agro-Insight blogs

A good school

The school garden

Get in the picture

Farming as a lifestyle

Videos to teach kids good attitudes

The dialect devil

Teaching the farmers of tomorrow with videos

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to the school director Luz Valverde, faculty, students and parents of School No. 32677, Tres de Mayo de Huayllacayán, to Aldo Cruz – Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) and Dante Flores – Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) for supporting our field work.

More training videos on agroecology

See the many training videos on agroecology hosted on the Access Agriculture video platform.

 

Agroecologie voor kinderen

3 mei is een speciale dag voor de inwoners van Tres de Mayo, Huayllacán, in Huánuco, in de hooglanden van centraal Peru, omdat ze de verjaardag van de gemeenschap vieren.

Als we om 7.30 uur in het dorp aankomen, een half uur voordat de school begint, zijn de plaatselijke vrouwen in hun prachtige traditionele jurken en hoeden met kleurige bloemen al forel aan het bakken in een grote pan boven een houtvuur.

Kort daarna wordt het ontbijt geserveerd in een van de klaslokalen van de plaatselijke school. Jeff, Marcella en ik nemen plaats op de kleine stoeltjes en al snel voegen de leraren zich bij ons. Grote potten met dampend eten zijn in een kruiwagen de klas binnengereden. We genieten allemaal van de forel met een verscheidenheid aan gekookte aardappelen, vier of vijf verschillende soorten op elk bord. En diversiteit zal het thema van de dag zijn, want de school heeft een beurs georganiseerd over agrobiodiversiteit en lokaal voedsel.

Na het hijsen van de Peruaanse vlag en het zingen van het volkslied, voeren kinderen uit alle klassen een aantal liedjes, gedichten en sketches op, die allemaal te maken hebben met hun rijke tradities op het gebied van landbouw, voeding en kruidengeneeskunde. De muren van de school zijn bekleed met tekeningen van de leerlingen van de kleuterschool tot de middelbare school. Later beoordeelt een jury de kunstwerken van de kinderen. Als ik Dante Flores, een van de juryleden, vraag hoe zij een selectie maken, zegt hij: ze krijgen allemaal een prijs. Dit is een leuke manier om ervoor te zorgen dat alle kinderen zich gewaardeerd voelen.

De school heeft een speciaal ontworpen klaslokaal, dat ze de Zaadkamer noemen of Muru Huasi in de lokale Quechua taal. De naam is een beetje verwarrend omdat het geen opslagruimte voor zaden is, maar eerder de zaden zaait van respect en liefde voor de lokale cultuur, agrobiodiversiteit en ecologische landbouw.

Naast een bibliotheek met boeken over Peru en zijn natuurlijke rijkdom, worden in het lokaal ook tekeningen en modellen tentoongesteld die door de schoolkinderen zijn gemaakt en die de verschillende planten en dieren laten zien die hun ouders op hun boerderij hebben. Verschillende spelletjes, zoals een bewerking van Monopoly, zetten de kinderen aan om op een vrolijke manier te leren over hun rijke landbouw- en voedseltradities. Op een van de tafels worden allerlei knollen van klei tentoongesteld, in allerlei vormen en kleuren die ik nog nooit eerder heb gezien.

Buiten, op de beurs, realiseer ik me dat deze kinderen niet geïmproviseerd hebben, maar dat de knollen uit de Andes inderdaad ongelooflijk divers zijn. Alleen al voor aardappelen, waarvan Peru het centrum van herkomst is, kent het land zo’n 4.000 variëteiten.

De beurs wordt ook bezocht door ouders, waarvan er verschillende “conservationistas” zijn. Jeff en ik praten met een van hen. Eustaquio Hilario Ponciano vertelt ons dat hij en zijn familie zo’n 300 aardappelrassen hebben die hij allemaal door elkaar mengt op zijn velden. Deze strategie biedt gevarieerd voedsel, maar spreidt ook risico’s, want men weet nooit zeker wat voor weer het zal zijn.

Een dag eerder zijn we met een aantal vrolijk zingende kinderen naar het hooggelegen land op zo’n 4.000 meter hoogte gegaan, om don Eustaquio en zijn vrouw te ontmoeten op het moment dat ze een van hun aardappelvelden aan het oogsten waren. Van de steile hellingen halen zij rood, geel, zwart en paars gevlekte aardappelen in allerlei vormen. De kinderen herhalen met luide stem de Quechua namen van elke variëteit. Het is duidelijk hoe leuk de kinderen het vinden om op het veld te zijn en te luisteren naar de verhalen achter de namen van de lokale variëteiten.

Op de beurs staan op lange tafels een selectie van de aardappelrassen uitgestald, samen met andere knollen uit de Andes, zoals oca, olluco en mashua.

Uit de tekeningen, liedjes en gedichten van de kinderen blijkt hoe trots de directrice van de school, Luz Valverde, en de leerkrachten zijn op hun rijke cultuur, en hoe ze die met succes op de kinderen hebben overgebracht.

We hopen dat de video die we hebben gemaakt over het onderwijzen van de ecologische landbouw- en voedselcultuur op scholen, opvoeders over de hele wereld zal inspireren. Kinderen verdienen gezond, voedzaam voedsel dat lokaal verbouwd is, zonder chemicaliën.

Bekijk de video: Teaching agroecology in schools

Get in the picture July 17th, 2022 by

Vea la versión en español a continuación

For over 100 years, anthropologists have used a technique called “participant observation” to figure out what life is really like in small communities. From the Trobriand Islands to New Mexico, this has been the gold standard of ethnographic research. In the past few years, development workers have been trying to use the method, often misunderstanding it, for example, brief encounters in workshops.

Using participant observation ideally means joining in what the people themselves are doing (gardening, dancing, holding ceremonies): observing all the while, and sooner or later taking notes. Then, by sleight of hand, the anthropologists write themselves out of the picture for the final draft.

As Paul said in a recent blog (Mother and calf), on filming assignments, he and I often stay behind the camera while Marcella films. Staying out of the shot often means not joining people in their activities, but recently we had the luxury of getting in the picture.

The students and teachers of the Tres de Mayo school in Huayllacayán, Huánuco, Peru, were planting a garden. They weren’t quite ready to plant it, since they had only reopened the school (following the Covid lockdown) two months earlier, and they had just devoted some energy to their agrobiodiversity fair, which we recently wrote about (A good school).

But by 8AM on 5 May, the students and teachers were busy digging up a large garden plot. Paul paced it out at 75 square meters (big enough for a suburban front lawn). One of the teachers, Mr. Serafín, sang little songs and shouted encouragement to the children. It takes a while to plant such a large garden, even with 20 people helping, so Paul and I decided we could help out, and we would be spread thin enough that Marcella could still manage to edit us out of the final footage for our video.

Paul and I both like to garden, so he grabbed a pick and began turning over the soil, getting a good work out. Paul looked like he was moving earth quickly. Then one of the dads joined, and without saying a word, Paul saw that with certain small movements of the pick, the work could be done faster and with less effort.

Another parent farmer picked up an Andean foot plow, and impressed Paul with the size of the chunks of earth he was rapidly breaking off from the dried crust of soil. Much of local knowledge is like this. It can only be appreciated by joining in. You can’t just talk about it, because you don’t always know what people mean until you work alongside them.

I pitched in, too. Later one of the teachers told me, “You’re covered in dirt,” as though reproaching a child. Country people know how to work all day without getting their clothes filthy.

Within two hours, the field had been prepared, and the cabbage, lettuce and broccoli had been planted and was being gently watered. The children had learned not only how to plant a garden, for self-sufficiency, and healthy eating, but they had also seen that the real experts were their own parents who knew better than the teachers or the visiting film crew.

When outsiders make rural people “participate” in unfamiliar activities (often involving writing or drawing), the locals can seem a bit uncomfortable. But when we take part in their activities, we can appreciate how competent these smallholders are.

Previous Agro-Insight blogs

The school garden

The chaquitaclla

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos, including this one with the 3 de Mayo school, was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Dante Flores of the Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) and to Aldo Cruz of the Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) for introducing us to the community and for sharing their knowledge with us.

CUANDO TE METES EN LA FOTO

Jeff Bentley, 17 de julio del 2022

Durante más de 100 años, los antropólogos han usado una técnica llamada “observación participante” para averiguar cómo es realmente la vida en las pequeñas comunidades. Desde las Islas Trobriand hasta Nuevo México, ésta ha sido la norma de oro de la investigación etnográfica. En los últimos años, los expertos en el desarrollo han intentado usar el método, a menudo sin entenderlo, por ejemplo, invitando la gente local a talleres.

Usar la observación participante significa, idealmente, participar en lo que hace la gente (jardinería, bailes, celebración de ceremonias): observar todo el tiempo y, tarde o temprano, tomar notas. Luego, mágicamente los antropólogos se borran a sí mismos del texto final.

Como decía Paul en un blog reciente (Mother and calf), cuando trabajamos en la filmación de un video, él y yo solemos quedarnos detrás de la cámara mientras Marcella filma. Quedarse fuera de la toma a menudo significa no unirse a la gente en sus actividades, pero recientemente nos dimos el lujo de salir en la foto.

Los alumnos y profesores de la escuela Tres de Mayo de Huayllacayán, Huánuco, Perú, estaban sembrando un jardín. No estaban del todo preparados para sembrarlo, ya que sólo habían reabierto el colegio (tras el cierre de Covid) dos meses antes, y acababan de dedicar algo de energía a su feria de agrobiodiversidad, sobre la que escribimos recientemente (Una buena escuela).

Pero a las 8 de la mañana del 5 de mayo, los alumnos y los profesores estaban metidos a preparar un gran huerto. Paul lo calculó en 75 metros cuadrados (el tamaño de un césped grande en un barrio caro). El profesor, el Sr. Serafín, cantaba pequeñas canciones y animaba a los niños con gritos chistosos. Lleva un tiempo plantar un jardín tan grande, incluso con 20 personas ayudando, así que Paul y yo decidimos que podríamos ayudar, y que estaríamos lo suficientemente repartidos como para que Marcella aún pudiera editarnos fuera de las imágenes finales para nuestro vídeo.

A Paul y a mí nos gusta la jardinería, así que él cogió una picota y empezó a remover la tierra, haciendo un buen trabajo. Paul movía la tierra rápidamente. Entonces se unió uno de los padres, y sin decir una palabra, le quedó claro a Paul que, con ciertos pequeños movimientos del pico, el trabajo se podía hacer más rápido y con menos esfuerzo.

Otro padre agricultor cogió una chaquitaclla, e impresionó a Paul con el tamaño de los trozos de tierra que desprendía rápidamente de la superficie de tierra seca. Gran parte del conocimiento local es así. Sólo se puede apreciar si se participa en él. No puedes limitarte a hablar de ello, porque no siempre sabes lo que la gente quiere decir hasta que trabajas con ellos.

Yo también colaboré. Más tarde, una de las profesoras me dijo: “Estás cubierto de tierra”, como si reprochara a un niño. La gente del campo sabe cómo trabajar todo el día sin ensuciar completamente la ropa.

En dos horas, el huerto estaba preparado, y el repollo, la lechuga y el brócoli se habían sembrado y se estaban regando suavemente. Los niños no sólo habían aprendido a sembrar un huerto, para ser autosuficientes y comer sano, sino que también habían visto que los verdaderos expertos eran sus propios padres, que sabían más que los profesores o el equipo de filmación.

Cuando los forasteros hacen que la población rural local “participe” en actividades desconocidas (que a menudo implican escribir o dibujar), los lugareños pueden parecer un poco incómodos. Pero cuando nosotros participamos en sus actividades de ellos, llegamos a apreciar lo competentes que es la gente rural.

Antes en el blog de Agro-Insight

The school garden

La chaquitaclla

Agradecimiento

Nuestra visita al Perú para filmar varios videos, incluso este con la escuela, fue posible gracias al generoso apoyo del Programa Colaborativo de Investigación de Cultivos (CCRP) de la Fundación McKnight. Gracias a Dante Flores del Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) y a Aldo Cruz del Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) por presentarnos a la comunidad y por compartir su conocimiento con nosotros.

A good school July 10th, 2022 by

Vea la versión en español a continuación

Public schools in rural Latin America are chronically underfunded, and can have a hard time retaining teachers, who often live in cities. I had a chance not long ago to visit the small school in the community of 3 de Mayo Huayllacayán, in Huánuco. I was actually there on the 3rd of May, the community’s anniversary, and they were celebrating with a mass, football games, dancing and trout for breakfast.

The school held an “Agrobiodiversity Fair,” the first of its kind that I have seen in a school. The eight teachers (primary and secondary) cut an impressive figure in their new suits. During the morning, the children presented skits, songs and speeches about local crops, like potato, ullucus, mashwa and oca.

The mayor attended. All of the kids presented their models and drawings,  experiences that helped the young people realize that healthy food is natural food, from local crops. The fair’s stands were worked by children who showed off the many local varieties of potatoes and other tubers of all colors, and the special dishes made from them, like the pudding (mazamorra) made from tócosh (fermented potatoes).

There was a raw energy in the presentations: in one skit four children wore costumes representing native Andean root and tuber crops. The girl in the potato suit bragged that “everybody loves me.” And it’s true: even in its Andean homeland, the potato is far more popular than the other local root and tuber crops. The three children dressed as the other crops lamented “Why does no one want to eat us?” In the end, the children agreed, “We are one family, the Tubers, and we should all stick together.”

In another skit, a pre-teen wearing jeans and a baseball cap (sideways on her head) played the part of a young woman returning from the big city to visit her home village, where she met her “aunt” (impeccably played by a 12-year-old in a felt hat and a wool sweater) who asked the niece to stay for a lunch of floury potatoes and shinti (made from toasted, boiled broad beans). “That’s gross! That’s peasant food,” the city girl said, perfectly capturing the prevailing prejudices. Then the visitor fell ill, because of her city diet of fried chicken and French fries, but in the happy ending, her health was restored with natural food.

For years, rural people in Latin America have been discriminated against, for the way they speak, for their clothing, and their food. Yet at least one school in Peru is making an effort to teach kids the value of homecooked food, made from the many varieties of local crops, and to be proud of themselves.

Previous Agro-Insight blogs

The school garden

The chaquitaclla

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos, including this one with the 3 de Mayo school, was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Dante Flores of the Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) and to Aldo Cruz of the Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) for introducing us to the community and for sharing their knowledge with us. Dante Flores and Paul Van Mele read a previous version of this blog and made valuable comments.

UNA BUENA ESCUELA

Jeff Bentley, 10 de julio del 2022

A las escuelas públicas rurales de América Latina siempre le hacen falta los fondos y es difícil retener a los profesores, que a menudo viven en las ciudades. Hace poco tuve la oportunidad de visitar la pequeña escuela de la comunidad de 3 de Mayo Huayllacayán en Huánuco. Estuve allí el 3 de mayo, aniversario de la comunidad, y lo celebraron con una misa, partidos de fútbol, bailes y un desayuno de trucha.

La escuela realizó una “Feria de la Agrobiodiversidad”, la primera de este tipo que he visto en una escuela. Los ocho profesores (de primaria y secundaria) lucieron una figura impresionante con sus nuevos trajes. Durante la mañana, los niños presentaron sociodramas, canciones y charlas sobre los cultivos locales, como la papa, el olluco, la mashwa y la oca.

El alcalde asistió. Los niños presentaron sus maquetas y dibujos, experiencias que ayudaron a los jóvenes a darse cuenta de que los alimentos sanos son naturales, hechos en base a los cultivos locales. En los stands de la feria, los niños y niñas mostraron las muchas variedades locales de papas y otros tubérculos de todos los colores, y los platos especiales que se hacen con ellos, como la mazamorra hecha con tócosh (papas fermentadas).

Las presentaciones tenían una energía viva: en una obra dramática, cuatro niños se disfrazaban de los cultivos de raíces y tubérculos andinos. La niña del disfraz de papa se jactaba de que “todo el mundo me quiere”. Y es cierto: incluso en su tierra natal andina, la papa es mucho más popular que los otros cultivos de raíces y tubérculos. Los tres niños vestidos de los otros cultivos se lamentaron: “¿Por qué nadie quiere comernos?” Al final, los niños se pusieron de acuerdo: “Somos una sola familia, los Tubérculos, y deberíamos estar todos juntos”.

En otra obra, una preadolescente vestida de jeans y gorra de béisbol (de lado en la cabeza) interpretó el papel de una joven que volvía de la gran ciudad para visitar su pueblo natal, donde se encontró con su “tía” (interpretada impecablemente por una niña de 12 años con gorro de fieltro y chompa de lana), que le pidió a la sobrina que se quedara a comer papas harinosas y shinti (hecho de habas tostadas y cocidas). “¡Qué asco! Eso es comida de campesinos”, dijo la chica de la ciudad, captando perfectamente los prejuicios dominantes. Pero luego, la visitante se enfermó, debido a su dieta citadina de pollo frito y papas fritas, pero en el final feliz, su salud se restableció con la comida natural.

Durante años, los habitantes de las zonas rurales de América Latina han sido discriminados por su forma de hablar, de vestir y de comer. Sin embargo, al menos una escuela del Perú se esfuerza por enseñar a los niños el valor de la comida casera, elaborada con las diversas variedades de cultivos locales, y a sentirse orgullosos de sí mismos.

Antes en el blog de Agro-Insight

The school garden

La chaquitaclla

Agradecimiento

Nuestra visita al Perú para filmar varios videos, incluso este con la escuela, fue posible gracias al generoso apoyo del Programa Colaborativo de Investigación de Cultivos (CCRP) de la Fundación McKnight. Gracias a Dante Flores del Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) y a Aldo Cruz del Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) por presentarnos a la comunidad y por compartir su conocimiento con nosotros. Dante Flores y Paul Van Mele leyeron una versión previa de este relato, e hizo comentarios valiosos.

 

Rotational grazing June 19th, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

While making farmer training videos, we always learn a lot from rural people. As we spend more days in the same village, farmers get to know us better and share interesting insights, allowing us to adjust and add depth to the video.

For a video on rotational grazing, we spent a week in Canrey Chico, in Ancash, Peru. It was a rich experience. Yet, the greatest insight came from a farmer researcher at the other side of the planet, in Australia.

Pastures need to rest so they can recuperate, but they can’t rest if livestock are grazing on them all the time. Overgrazing has become a problem in many parts of the world. With the changing climate, there is often less water available for pasture. So, in the video we say that now more than ever, grazing lands need to rest for the forage plants to recover.

A local farmer, Robert Balabarca, told us: “When we have an excess of animals in just one place, the next season the pasture will not grow back the way it should. It is less, and the grass lasts for less time.” This is indeed a sign of overgrazing, with consequences stretching into the following seasons.

As the days passed, we realized we could still not say exactly how one can know when a pasture has been sufficiently grazed.

When interviewing Delia Rodríguez on camera, she said: “In case the animals have grazed too much, the grass seed may all be eaten, and the grass takes longer to grow back. That is why we don’t want to overgraze.”

I remembered a webinar I attended during covid where a farmer talked about regenerative grazing, a system of managing grazing regimes in a way that plants are given the time needed to recover and store the most carbon in the soil. A few months ago, I also go to know André Leu, former director of IFOAM Organics International, who in the meantime had created a network organisation called Regeneration International. André runs his own cattle farm in Australia, so I decided to contact him and ask for advice.

When André wrote back, he shared an idea that was the missing part of our puzzle. We had not appreciated how grazing the above-ground part of the plant, the roots develop more slowly or may stop growing all together. This piece of scientific background information will surely help farmers as they decide when to move animals to a new paddock.

To curb global warming, we humans must store carbon in the soil, and for this we need as many active roots as possible. When plants absorb carbon from their air through photosynthesis, one third of it is released as sugars through the roots to feed soil microorganisms. These in turn supply nutrients to the plants. Well-managed pastures help soils to store carbon, retain water and nutrients.

At Agro-Insight, our videos combine the best of both worlds and merge scientific with farmer knowledge. In this case, we were fortunate to know a helpful scientist who is also a farmer himself.

Related Agro-Insight blogs

Farming as a lifestyle

Mother and calf

Capturing carbon in our soils

Community and microbes

Soil for a living planet

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos with farmers like doña Delia and don Robert was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Vidal Rondán of the Mountain Institute for introducing us to the community.

Videos on how to improve livestock

See the many training videos on livestock hosted on the Access Agriculture video platform.

 

Rotatiebegrazing

Bij het maken van boerentrainingsvideo’s leren we altijd veel van de mensen op het platteland. Naarmate we meer dagen in hetzelfde dorp doorbrengen, leren de boeren ons beter kennen en delen ze interessante inzichten, waardoor we de video kunnen aanpassen en uitdiepen.

Voor een video over rotatiebegrazing brachten we een week door in Canrey Chico, in Ancash, Peru. Het was een rijke ervaring. Maar het grootste inzicht kwam van een boerenonderzoeker aan de andere kant van de planeet, in Australië.

Weiden moeten rusten zodat ze kunnen herstellen, maar ze kunnen niet rusten als er voortdurend vee op graast. Overbegrazing is in vele delen van de wereld een probleem geworden. Door het veranderende klimaat is er vaak minder water beschikbaar voor weiland. Daarom zeggen we in de video dat weidegronden nu meer dan ooit rust nodig hebben zodat de voedergewassen zich kunnen herstellen.

Een lokale boer, Robert Balabarca, vertelde ons: “Wanneer we een teveel aan dieren op één plaats hebben, groeit de weide het volgende seizoen niet meer zoals het zou moeten. Het is minder, en het gras gaat minder lang mee.” Dit is inderdaad een teken van overbegrazing, met gevolgen die zich tot in de volgende seizoenen uitstrekken.

Naarmate de dagen verstreken, beseften we dat we nog steeds niet precies konden zeggen hoe men kan weten wanneer een weide genoeg begraasd is.

Toen we Delia Rodríguez voor de camera interviewden, zei ze: “Als de dieren te veel hebben gegraasd, kan het graszaad allemaal zijn opgegeten en duurt het langer voordat het gras weer aangroeit. Daarom willen we niet overbegrazen.”

Ik herinnerde me een webinar dat ik bijwoonde tijdens covid waar een boer sprak over regeneratieve begrazing, een systeem om begrazingsregimes zo te beheren dat planten de tijd krijgen die nodig is om zich te herstellen en de meeste koolstof in de bodem op te slaan. Een paar maanden geleden heb ik ook André Leu leren kennen, voormalig directeur van IFOAM Organics International, die intussen een netwerkorganisatie had opgericht onder de naam Regeneration International. André runt zijn eigen veehouderij in Australië, dus besloot ik contact met hem op te nemen en hem om advies te vragen.

Toen André terugschreef, deelde hij een idee dat het ontbrekende deel van onze puzzel vormde. We hadden niet begrepen dat door het grazen van het bovengrondse deel van de plant, de wortels zich langzamer ontwikkelen of zelfs helemaal stoppen met groeien. Dit stukje wetenschappelijke achtergrondinformatie zal boeren zeker helpen wanneer ze beslissen wanneer ze hun dieren naar een nieuwe weide moeten verplaatsen.

Om de opwarming van de aarde tegen te gaan, moeten wij mensen koolstof in de bodem opslaan, en daarvoor hebben we zoveel mogelijk actieve wortels nodig. Wanneer planten via fotosynthese koolstof uit de lucht opnemen, komt een derde daarvan als suikers via de wortels vrij om micro-organismen in de bodem te voeden. Deze leveren op hun beurt voedingsstoffen aan de planten. Goed beheerde weilanden helpen de bodem koolstof op te slaan en water en voedingsstoffen vast te houden.

Bij Agro-Insight combineren we in onze video’s het beste van twee werelden en combineren we wetenschappelijke kennis met boerenkennis. In dit geval hadden we het geluk een behulpzame wetenschapper te kennen die zelf ook boer is.

The school garden May 15th, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

Learning by doing is one of the most powerful educational approaches, both for adults and children. Kids observe what their parents and others in the community do, and they copy it.

For a week, Marcella, Jeff and I, accompanied by our local partners Aldo Cruz and Dante Flores, have been having our breakfast in the house of doña Zenaida Ramos and her husband, who are also member of the parents’ committee of the Tres de Mayo school in Huayllacayán, in central Peru.

As we walk to the school, which combines a kindergarten, primary and secondary school, we can see that activities on the playground have already started. Today is the final day of our filming trip in this community, and the school has planned the installation of a school garden: an activity they used to have prior to covid and which they are now more than happy to resume.

When we meet the dynamic and open-minded school director, Luz Valverde, she tells us: “Here in the district Huayllacayán more than 600 varieties of native potatoes are grown. And we have so many varieties of oca, olluca and mashwa, as well as plenty of medicinal plants. We also have broad beans and barley. So, the students should value all what we have here in our community. And they should also know how much nutritional value these products have, so they can keep conserving them. They should conserve our environment, conserve the local biodiversity that exists here.”

Some of the teachers and pupils of the final year primary school have started loosening the hard soil and breaking the clods with picks, and we decide to give them a helping hand. It is hard work and at an altitude of 3,000 meters we often have to pause grasping for our breath. Some 15 minutes later, also various mothers and fathers have joined. You can immediately see how experienced they are doing this type of work. And so do the kids. The boy next to me carefully observes how one of the dads is handling the tool and then soon resumes with regained insights and energy.

Some other farmers have arrived with their Andean foot plough or chaquitaclla in the local language Quechua. This pre-Inca tool is still widely used and considered the best tool for preparing land on steep rocky slopes without causing soil erosion. When I see the tool in use on the flat playground of the school, I am amazed how fast it loosens up big clods of soil.

Within an hour we have prepared the garden plot, stretching 25 meters long and 3 meters wide. As we work the last few meters, one of the fathers stops me and tries to make it clear to me, in Spanish that I have to work the land differently here. I hadn’t noticed, but the tail end of the plot slightly slants downward, so we need to make the planting ridges perpendicular to the other ones, so that the irrigation water can easily move and cover the entire plot. This shows how farmers think ahead in everything they do. While I was just preparing the soil, he was already thinking about irrigation.

After being shown how to plant, the kids soon start planting onions, lettuce, broccoli and cabbage seedlings. The parents assist, observe their kids, and at times give them some advice. Later on, they will add some of the native crops.

By 10 o’clock the work is over. At one side of the school garden, the kids install a netted fence to protect the food garden when they play on the playground. As they fix the long green net with pieces of metal wire to wooden poles, previously inserted in the soil by the teachers; it is great to see how handy these kids are: it is clearly not the first time that they have handled all these tools.

School gardens have been around for many years and in many countries, as a way for students to learn about farming, and to provide healthy ingredients for school meals, free of agrochemicals. What is unique here, is that many parent farmers helped to install the garden, so the kids learn by observing their parents in a school context. Perhaps the most important is that the kids feel that the culture of their parents is being appreciated by a formal institution. All too often children are taught to look down on their own indigenous culture and on local customs and knowledge.

“I think that school directors across the world who work as leaders should include everyone in our educational community, so that everything we have around us is valued, concludes Luz Valverde in her interview.

Watch the upcoming video on the Access Agriculture video platform:
Teaching agroecology in schools

Related Agro-Insight blogs

Farming as a lifestyle

Videos to teach kids good attitudes

The dialect devil

Teaching the farmers of tomorrow with videos

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to the school director Luz Valverde, faculty, students and parents of School No. 32677, Tres de Mayo de Huayllacayán, to Aldo Cruz – Centro de Investigaciones de Zonas Áridas (CIZA) and Dante Flores – Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) for supporting our field work.

Videos on how to improve livestock

See the many training videos on agroecology hosted on the Access Agriculture video platform.

 

De schooltuin

Leren door te doen is een van de krachtigste educatieve benaderingen, zowel voor volwassenen als voor kinderen. Kinderen observeren wat hun ouders en anderen in de gemeenschap doen, en ze kopiëren het.

Een week lang hebben Marcella, Jeff en ik, vergezeld door onze lokale partners Aldo Cruz en Dante Flores, ons ontbijt genuttigd in het huis van doña Zenaida Ramos en haar man, die ook lid zijn van het oudercomité van de Tres de Mayo school in Huayllacayán, in centraal Peru.

Als we naar de school lopen, die een kleuterschool, lagere school en middelbare school combineert, zien we dat de activiteiten op de speelplaats al begonnen zijn. Vandaag is de laatste dag van onze filmtrip in deze gemeenschap, en de school heeft de installatie van een schooltuin gepland: een activiteit die ze vóór covid hadden en die ze nu graag willen hervatten.

Wanneer we de dynamische en ruimdenkende schooldirectrice, Luz Valverde, ontmoeten, vertelt ze ons: “Hier in het district Huayllacayán worden meer dan 600 soorten inheemse aardappelen geteeld. En we hebben zo veel variëteiten van oca, olluca en mashwa, evenals tal van medicinale planten. We hebben ook tuinbonen en gerst. Dus, de studenten moeten waarderen wat we hier allemaal hebben in onze gemeenschap. En ze moeten ook weten hoeveel voedingswaarde deze producten hebben, zodat ze ze kunnen blijven behouden. Ze zouden ons milieu moeten beschermen, de lokale biodiversiteit die hier bestaat.”

Enkele leerkrachten en leerlingen van de laatstejaars lagere school zijn begonnen de harde grond los te werken en de kluiten te breken met pikhouwelen, en wij besluiten hen een handje te helpen. Het is hard werken en op een hoogte van 3.000 meter moeten we vaak naar adem happen. Zo’n 15 minuten later zijn er ook verschillende moeders en vaders bijgekomen. Je ziet meteen hoe ervaren ze zijn met dit soort werk. En dat geldt ook voor de kinderen. Het jongetje naast mij kijkt aandachtig toe hoe een van de vaders met het gereedschap omgaat en hervat dan al gauw met hervonden inzicht en energie.

Enkele andere boeren zijn aangekomen met hun Andes-voetenploeg of chaquitaclla in de lokale taal Quechua. Dit pre-Inca werktuig wordt nog steeds veel gebruikt en wordt beschouwd als het beste werktuig om land voor te bereiden op steile rotsachtige hellingen zonder bodemerosie te veroorzaken. Als ik het werktuig in gebruik zie op de vlakke speelplaats van de school, ben ik verbaasd hoe snel het grote kluiten grond losmaakt.

Binnen een uur hebben we een stuk grond van 25 meter lang en 3 meter breed klaargemaakt. Terwijl we de laatste meters afwerken, houdt een van de vaders me tegen en probeert me in het Spaans duidelijk te maken dat ik het land hier anders moet bewerken. Ik had het niet gemerkt, maar het einde van het perceel loopt iets schuin naar beneden, dus we moeten de plantruggen loodrecht op de andere maken, zodat het irrigatiewater zich gemakkelijk kan verplaatsen en het hele perceel kan bedekken. Dit toont aan hoe boeren vooruit denken bij alles wat ze doen. Terwijl ik gewoon de grond aan het voorbereiden was, dacht hij al na over irrigatie.

Nadat ze hebben geleerd hoe ze moeten planten, beginnen de kinderen al snel met het planten van uien, sla, broccoli en koolzaailingen. De ouders helpen mee, observeren hun kinderen, en geven soms wat advies. Later zullen ze er enkele inheemse gewassen aan toevoegen.

Tegen 10 uur is het werk voorbij. Aan de ene kant van de schooltuin plaatsen de kinderen een omheining van netten om de voedseltuin te beschermen als ze op de speelplaats spelen. Terwijl ze het lange groene net met stukken metaaldraad vastmaken aan houten palen die eerder door de leraren in de grond zijn gestoken, is het geweldig om te zien hoe handig deze kinderen zijn: het is duidelijk niet de eerste keer dat ze al dit gereedschap hanteren.

Schooltuinen bestaan al vele jaren en in vele landen, als een manier om leerlingen te leren over landbouw en om gezonde ingrediënten te leveren voor schoolmaaltijden, vrij van landbouwchemicaliën. Wat hier uniek is, is dat veel ouderboeren hebben geholpen bij de aanleg van de tuin, zodat de kinderen leren door hun ouders te observeren in een schoolcontext. Het belangrijkste is misschien wel dat de kinderen het gevoel hebben dat de cultuur van hun ouders wordt gewaardeerd door een formele instelling. Al te vaak wordt kinderen geleerd neer te kijken op hun eigen inheemse cultuur en op plaatselijke gebruiken en kennis.

“Ik denk dat schooldirecteuren over de hele wereld die als leiders werken, iedereen in onze onderwijsgemeenschap moeten opnemen, zodat alles wat we om ons heen hebben wordt gewaardeerd, concludeert Luz Valverde in haar interview.

Design by Olean webdesign