WHO WE ARE SERVICES RESOURCES




Most recent stories ›
AgroInsight RSS feed
Blog

Agroecology for kids July 31st, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

May 3rd, is a special day for the people of Tres de Mayo, Huayllacán, in Huánuco, in the highlands of central Peru, as they celebrate the community’s anniversary.

When we reach the village at 7.30 am, half an hour before the school starts, local women in their beautiful traditional dresses and hats with colourful flowers are already frying trout in a big pan over a wood fire.

Soon after, breakfast is served in one of the classrooms of the local school. Jeff, Marcella and I take our seats on the small chairs and we are soon joined by the teachers. Large pots with steaming food have been carried into the classroom in a wheelbarrow. We all enjoy the trout with a diversity of boiled potatoes, four or five different varieties on each plate. And diversity will be the theme of the day, as the school has organised a fair on agrobiodiversity and local food.

After raising the flag of Peru and singing the national anthem, children from all classes perform a variety of songs, poems and sketches, all related to their rich farming, food and herbal health traditions. The school walls are lined with drawings of the pupils from kindergarten to secondary school. Later on, a jury evaluates the children’s art work. When I ask Dante Flores, one of the jury members how they make a selection, he says: they will all get a prize. This is a nice way to ensure all kids feel appreciated.

The school has a specially designed classroom, which they call the Seed Room or Muru Huasi in the local Quechua language. The name is a little confusing as it is not a seed storage room, but rather it sows the seeds of respect and love for local culture, agrobiodiversity and ecological farming.

Besides a library with books on Peru and its natural richness, the room also displays drawings and models made by the school children that show the different plants and animals their parents have on their farms. Various games, such as an adaptation of Monopoly, trigger the children to learn in a joyful way about their rich farming and food traditions. On one of the tables, a variety of clay-made tubers are on display, in all sorts of shapes and colours that I have never seen before.

Outside, at the fair, I realize that these kids have not improvised, but that Andean tubers indeed are incredibly diverse. For potatoes alone, of which Peru is the centre of origin, the country has some 4,000 varieties.

The fair is also visited by parents, of which several are ‚Äúconservationistas‚ÄĚ. Jeff and I talk to one of the them. Eustaquio Hilario Ponciano tells us that he and his family has about 300 potato varieties that he mixes all together in his fields. This strategy offers diverse food, but also spreads risks as one is never sure what the weather will be like.

A day earlier, we went with some joyful, singing children up to the high country at about 4,000 meters altitude, to meet don Eustaquio and his wife at the time when they were harvesting one of their potato fields. From the steep slopes they unearth red, yellow, black and purple spotted potatoes in all shapes. The children repeat in loud voice the Quechua names of each variety. It is clear how much the children enjoy being out in the field and listen to some of the stories behind the names of the local varieties.

At the fair, long tables display a selection of the potato varieties along with other Andean tubers, such as oca, olluco and mashua.

From the children’s drawings, songs and poems it is clear how much pride the school director, Luz Valverde, and the teachers take in their rich culture, and how they have successfully passed this on to the children.

We hope that the video that we made on teaching ecological farm and food culture in schools will inspire educators around the world. Children deserve healthy, nutritious food that is grown locally, without any chemicals.

Note

The scientific name of oca is Oxalis tuberosa; olluco is Ullucus tuberosus and mashua is Tropaeolum tuberosum. For more info, see: https://cipotato.org/roots-and-tubers/oca-ulluco-mashua/

Watch the video: Teaching agroecology in schools

Related Agro-Insight blogs

A good school

The school garden

Get in the picture

Farming as a lifestyle

Videos to teach kids good attitudes

The dialect devil

Teaching the farmers of tomorrow with videos

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to the school director Luz Valverde, faculty, students and parents of School No. 32677, Tres de Mayo de Huayllacay√°n, to Aldo Cruz ‚Äď Centro de Investigaciones de Zonas √Āridas (CIZA) and Dante Flores ‚Äď Instituto de Desarrollo y Medio Ambiente (IDMA) for supporting our field work.

More training videos on agroecology

See the many training videos on agroecology hosted on the Access Agriculture video platform.

 

Agroecologie voor kinderen

3 mei is een speciale dag voor de inwoners van Tres de Mayo, Huayllac√°n, in Hu√°nuco, in de hooglanden van centraal Peru, omdat ze de verjaardag van de gemeenschap vieren.

Als we om 7.30 uur in het dorp aankomen, een half uur voordat de school begint, zijn de plaatselijke vrouwen in hun prachtige traditionele jurken en hoeden met kleurige bloemen al forel aan het bakken in een grote pan boven een houtvuur.

Kort daarna wordt het ontbijt geserveerd in een van de klaslokalen van de plaatselijke school. Jeff, Marcella en ik nemen plaats op de kleine stoeltjes en al snel voegen de leraren zich bij ons. Grote potten met dampend eten zijn in een kruiwagen de klas binnengereden. We genieten allemaal van de forel met een verscheidenheid aan gekookte aardappelen, vier of vijf verschillende soorten op elk bord. En diversiteit zal het thema van de dag zijn, want de school heeft een beurs georganiseerd over agrobiodiversiteit en lokaal voedsel.

Na het hijsen van de Peruaanse vlag en het zingen van het volkslied, voeren kinderen uit alle klassen een aantal liedjes, gedichten en sketches op, die allemaal te maken hebben met hun rijke tradities op het gebied van landbouw, voeding en kruidengeneeskunde. De muren van de school zijn bekleed met tekeningen van de leerlingen van de kleuterschool tot de middelbare school. Later beoordeelt een jury de kunstwerken van de kinderen. Als ik Dante Flores, een van de juryleden, vraag hoe zij een selectie maken, zegt hij: ze krijgen allemaal een prijs. Dit is een leuke manier om ervoor te zorgen dat alle kinderen zich gewaardeerd voelen.

De school heeft een speciaal ontworpen klaslokaal, dat ze de Zaadkamer noemen of Muru Huasi in de lokale Quechua taal. De naam is een beetje verwarrend omdat het geen opslagruimte voor zaden is, maar eerder de zaden zaait van respect en liefde voor de lokale cultuur, agrobiodiversiteit en ecologische landbouw.

Naast een bibliotheek met boeken over Peru en zijn natuurlijke rijkdom, worden in het lokaal ook tekeningen en modellen tentoongesteld die door de schoolkinderen zijn gemaakt en die de verschillende planten en dieren laten zien die hun ouders op hun boerderij hebben. Verschillende spelletjes, zoals een bewerking van Monopoly, zetten de kinderen aan om op een vrolijke manier te leren over hun rijke landbouw- en voedseltradities. Op een van de tafels worden allerlei knollen van klei tentoongesteld, in allerlei vormen en kleuren die ik nog nooit eerder heb gezien.

Buiten, op de beurs, realiseer ik me dat deze kinderen niet ge√Įmproviseerd hebben, maar dat de knollen uit de Andes inderdaad ongelooflijk divers zijn. Alleen al voor aardappelen, waarvan Peru het centrum van herkomst is, kent het land zo’n 4.000 vari√ęteiten.

De beurs wordt ook bezocht door ouders, waarvan er verschillende “conservationistas” zijn. Jeff en ik praten met een van hen. Eustaquio Hilario Ponciano vertelt ons dat hij en zijn familie zo’n 300 aardappelrassen hebben die hij allemaal door elkaar mengt op zijn velden. Deze strategie biedt gevarieerd voedsel, maar spreidt ook risico’s, want men weet nooit zeker wat voor weer het zal zijn.

Een dag eerder zijn we met een aantal vrolijk zingende kinderen naar het hooggelegen land op zo’n 4.000 meter hoogte gegaan, om don Eustaquio en zijn vrouw te ontmoeten op het moment dat ze een van hun aardappelvelden aan het oogsten waren. Van de steile hellingen halen zij rood, geel, zwart en paars gevlekte aardappelen in allerlei vormen. De kinderen herhalen met luide stem de Quechua namen van elke vari√ęteit. Het is duidelijk hoe leuk de kinderen het vinden om op het veld te zijn en te luisteren naar de verhalen achter de namen van de lokale vari√ęteiten.

Op de beurs staan op lange tafels een selectie van de aardappelrassen uitgestald, samen met andere knollen uit de Andes, zoals oca, olluco en mashua.

Uit de tekeningen, liedjes en gedichten van de kinderen blijkt hoe trots de directrice van de school, Luz Valverde, en de leerkrachten zijn op hun rijke cultuur, en hoe ze die met succes op de kinderen hebben overgebracht.

We hopen dat de video die we hebben gemaakt over het onderwijzen van de ecologische landbouw- en voedselcultuur op scholen, opvoeders over de hele wereld zal inspireren. Kinderen verdienen gezond, voedzaam voedsel dat lokaal verbouwd is, zonder chemicali√ęn.

Bekijk de video: Teaching agroecology in schools

The nitrogen crisis July 3rd, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

The European Union, along with most countries across the world, has agreed to reduce the emission of greenhouse gases to curb the negative effects of climate change, which are already apparent. Under the Green Deal, the EU aims to be climate neutral by 2050. Besides investments in more sustainable energy production and consumption (transport, housing …), further improvements are also needed in the food sector. But there is little consensus on how farmers should be supported.

Looking at the demographic trends in rural Europe, the proposed solutions will need to consider farm size. From 2005 to 2013, across Europe the number of farms with less than 50 hectares of land steadily decreased, while those between 50 and 100 hectares remained more or less stable. Those over 100 hectares slightly increased. Yet more than half of the farming population in Europe is older than 55 years (EuroStat, 2021). Meanwhile, the younger farmers have invested in labour-saving equipment, for example to work the larger holdings, acquiring high debts along the way. Further investment in climate mitigation will require proper support so that when the older farmers retire, the next generation will be able cope with the ever-increasing pressure of bank loans.

The war in Ukraine has triggered a sharp rise in the price of artificial fertilizers, making chemical-based farming less profitable. It is estimated that globally only one third of the applied nitrogen from chemical fertilizers is used by crops. Combined with the mounting pressure on farmers to help mitigate climate change by reducing carbon and nitrogen emissions, farmers are keen to optimise the use of animal manure.

While animal and human manure has been used to keep soils fertile for thousands of years, something has gone wrong in the recent past.

In a German documentary on the Aztecs, called Children of the Sun, ethnologist Antje Gunsenheimer describes some ancient human manure management. The central market in Tenochtitl√°n, the Aztec capital, had public toilets where urine and faeces were collected separately in clay pots. Dung traders sold the composted dung as fertilizer, while the urine was used for dying fabric and leather tanning.

From the earliest days of farming in Europe, animals were kept on deep bedding of straw. But nowadays most animals in Europe are kept on a metal grid, and the mix of urine and dung is collected in large, underground reservoirs. When excrement and urine from cows or pigs mix, a lot of methane gas (CH4) and ammonia (NH4) is produced. The old practices of using straw as bedding, as well as innovative designs to separate the dung form the urine, is getting some renewed attention in livestock farming, because when separated, greenhouse gas emissions can be reduced by up to 75%.

Bedding with crop residues such as wheat straw may provide substantial benefits.

Engineers in the Netherlands, the USA, Israel and various other countries are researching how best to adjust modern livestock sheds. Some promising examples include free walk housing systems that operate with composting bedding material or artificial permeable floors as lying and walking areas. Other sustainable techniques that are being explored include the CowToilet, which separates faeces and urine. As converting housing systems may be costly and therefore only adopted slowly by farmers, it is important to also experiment with better ways of applying liquid manure.

In modern livestock systems, urine and manure are mixed with the water used to wash the pens. Getting rid of this slurry, or liquid manure, has become a main environmental concern. When liquid manure is applied to the soil, much of the nitrogen evaporates as nitrous oxide or N2O, a greenhouse gas 300 times more powerful than carbon dioxide. Another fraction is converted to nitrates (NO3), which seep through the soil and pollute the ground water. While manure used to be a crucial resource, it has now become a waste product and an expense for farmers.

Making better use of animal waste will be crucial for the future of our food. One key factor is the lack of soil organic matter and good microbes, that can help capture nitrogen and release this more slowly to benefit crops.

Solutions that are financially feasible for farmers will require the best of ideas, with inputs from farmers, soil scientists, microbiologists, ecologists, chemical and mechanical engineers, as well as social scientists.

Practices that help to build up soil carbon will be crucial to reduce the environmental impact of animal manure and fertilizers. Ploughing is known to have a detrimental effect on soil organic matter, as it induces oxidation of soil carbon. Reduced tillage or zero tillage for crop cultivation, and regenerative farming to make animal farming more sustainable, has been promoted and used in the USA and other parts of the world, and could be explored more intensively in Europe.

Also, there will be a need to revive soil micro-organisms, as these have been seriously affected by the use of agrochemicals and the reduced availability of soil organic matter. The expensive machines that are currently used by service providers to spread or inject liquid manure in farmers’ fields could equally be used to inject solutions with good micro-organisms that will help to capture nitrogen to then release it to crops, and build up a healthy soil.

Human creativity will be required to help come up with solutions that are economically feasible for farmers in the near future. To make this happen as fast as possible, more investments are required in research that truly addresses the fundamentals of the problems. Still, far too much public money is invested in research on new crop varieties, livestock feed, and the application of agrochemicals, all of which are to the benefit of large corporations.

Photo credit: The photo on the straw bedding is by Herbert Wiggerman.

More reading

Galama, P. J., Ouweltjes, W., Endres, M. I., Sprecher, J. R., Leso, L., Kuipers, A., Klopńćińć, M. 2020. Symposium review: Future of housing for dairy cattle. Journal of Dairy Science, 103(6), pp. 5759-5772. Available at: ¬†https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0022030220302988

Related blogs

Capturing carbon in our soils

Reviving soils

Effective micro-organisms

A revolution for our soil

Repurposing farm machinery

Related videos

Good microbes for plants and soil

Organic biofertilizer in liquid and solid form

Coir pith

Mulch for a better soil and crop

Vermiwash: an organic tonic for crops

Inspiring platforms

Access Agriculture: hosts over 220 training videos in over 90 languages on a diversity of crops and livestock, sustainable soil and water management, basic food processing, etc. Each video describes underlying principles, as such encouraging people to experiment with new ideas.

EcoAgtube: a social media video platform where anyone from across the globe can upload their own videos related to natural farming and circular economy.

 

De stikstofcrisis

De Europese Unie heeft, samen met de meeste landen in de wereld, afgesproken de uitstoot van broeikasgassen te verminderen om de negatieve gevolgen van de klimaatverandering, die nu al merkbaar zijn, te beperken. In het kader van de Green Deal streeft de EU ernaar tegen 2050 klimaatneutraal te zijn. Naast investeringen in duurzamere energieproductie en -consumptie (vervoer, huisvesting …) zijn ook verdere verbeteringen nodig in de voedselsector. Maar er is weinig consensus over hoe landbouwers moeten worden ondersteund.

Als we kijken naar de demografische tendensen op het Europese platteland, moet bij de voorgestelde oplossingen rekening worden gehouden met de omvang van de landbouwbedrijven. Tussen 2005 en 2013 is in heel Europa het aantal landbouwbedrijven met minder dan 50 hectare gestaag gedaald, terwijl het aantal bedrijven tussen 50 en 100 hectare min of meer stabiel is gebleven. Het aantal bedrijven met meer dan 100 hectare is licht gestegen. Toch is meer dan de helft van de landbouwbevolking in Europa ouder dan 55 jaar (EuroStat, 2021). Ondertussen hebben de jongere boeren ge√Įnvesteerd in arbeidsbesparende apparatuur, bijvoorbeeld om de grotere bedrijven te bewerken, waarbij ze onderweg hoge schulden hebben gemaakt. Voor verdere investeringen in klimaatmitigatie is goede ondersteuning nodig, zodat wanneer de oudere boeren met pensioen gaan, de volgende generatie het hoofd kan bieden aan de almaar toenemende druk van bankleningen.

De oorlog in Oekra√Įne heeft geleid tot een sterke stijging van de prijs van kunstmest, waardoor landbouw op basis van chemische stoffen minder winstgevend is geworden. Bovendien wordt naar schatting wereldwijd slechts een derde van de stikstof uit kunstmest door de gewassen gebruikt. In combinatie met de toenemende druk op landbouwers om de klimaatverandering te helpen beperken door de uitstoot van koolstof en stikstof te verminderen, zijn landbouwers erop gebrand het gebruik van dierlijke mest te optimaliseren.

Hoewel dierlijke en menselijke mest al duizenden jaren wordt gebruikt om de bodem vruchtbaar te houden, is er in het recente verleden iets misgegaan.

In een Duitse documentaire over de Azteken, genaamd Children of the Sun, beschrijft etnologe Antje Gunsenheimer hoe men in de oudheid met menselijke mest omging. De centrale markt in Tenochtitl√°n, de Azteekse hoofdstad, had openbare toiletten waar urine en uitwerpselen gescheiden werden opgevangen in kleipotten. Mesthandelaren verkochten de gecomposteerde mest als meststof, terwijl de urine werd gebruikt voor het verven van stoffen en het looien van leer.

Vanaf de begindagen van de landbouw in Europa werden dieren gehouden op een diep strobed. Maar tegenwoordig worden de meeste dieren in Europa op een metalen rooster gehouden, en wordt het mengsel van urine en mest opgevangen in grote, ondergrondse reservoirs. Wanneer uitwerpselen en urine van koeien of varkens zich vermengen, ontstaat er veel methaangas (CH4) en ammoniak (NH4).

De oude praktijk van het gebruik van stro als strooisel en innovatieve ontwerpen om de mest van de urine te scheiden, krijgt hernieuwde aandacht in de veehouderij, omdat bij scheiding de uitstoot van broeikasgassen tot 75% kan worden verminderd.

Bedding with crop residues such as wheat straw may provide substantial benefits.

Ingenieurs in Nederland, de VS, Isra√ęl en diverse andere landen onderzoeken hoe moderne stallen het best kunnen worden aangepast. Enkele veelbelovende voorbeelden zijn huisvestingssystemen met vrije uitloop die werken met composterend strooiselmateriaal of kunstmatige doorlaatbare vloeren als lig- en loopruimte. Andere duurzame technieken die worden onderzocht zijn onder meer het CowToilet, dat uitwerpselen en urine scheidt. Aangezien het ombouwen van stalsystemen kostbaar kan zijn en daarom slechts langzaam door boeren wordt overgenomen, is het belangrijk om ook te experimenteren met betere manieren om vloeibare mest toe te dienen.

In moderne veeteeltsystemen worden urine en mest vermengd met het water dat wordt gebruikt om de boxen te wassen. Het wegwerken van deze gier, of vloeibare mest, is een belangrijk milieuprobleem geworden. Wanneer vloeibare mest op de bodem wordt gebracht, verdampt een groot deel van de stikstof in de vorm van stikstofoxide of N2O, een broeikasgas dat 300 keer krachtiger is dan koolstofdioxide. Een ander deel wordt omgezet in nitraten (NO3), die door de bodem sijpelen en het grondwater verontreinigen. Terwijl mest vroeger een cruciale hulpbron was, is het nu een afvalproduct en een kostenpost voor de landbouwers geworden.

Een beter gebruik van dierlijk afval zal van cruciaal belang zijn voor de toekomst van ons voedsel. Een belangrijke factor is het gebrek aan organisch materiaal en goede microben in de bodem, die kunnen helpen stikstof vast te leggen en langzamer vrij te geven ten voordele van de gewassen.

Om oplossingen te vinden die voor de landbouwers financieel haalbaar zijn, zullen de beste idee√ęn moeten worden uitgewisseld, met bijdragen van landbouwers, bodemwetenschappers, microbiologen, ecologen, chemische en mechanische ingenieurs en sociale wetenschappers.

Praktijken die helpen bij de opbouw van koolstof in de bodem zullen van cruciaal belang zijn om de milieueffecten van dierlijke mest en meststoffen te verminderen. Het is bekend dat ploegen een nadelig effect heeft op het organisch materiaal in de bodem, aangezien het de oxidatie van koolstof in de bodem induceert. Verminderde grondbewerking of nulgrondbewerking voor de teelt van gewassen, en regeneratieve landbouw om de veehouderij duurzamer te maken, worden in de VS en andere delen van de wereld gestimuleerd en toegepast, en zouden in Europa intensiever kunnen worden onderzocht.

Ook zullen de micro-organismen in de bodem nieuw leven moeten worden ingeblazen, aangezien deze ernstig zijn aangetast door het gebruik van landbouwchemicali√ęn en de verminderde beschikbaarheid van organisch materiaal in de bodem. De dure machines die momenteel door dienstverleners worden gebruikt om vloeibare mest over de akkers van de landbouwers uit te strooien of te injecteren, zouden ook kunnen worden gebruikt om oplossingen met goede micro-organismen te injecteren die stikstof helpen vastleggen om het vervolgens aan de gewassen af te geven, en een gezonde bodem op te bouwen.

Menselijke creativiteit zal nodig zijn om in de nabije toekomst oplossingen te vinden die economisch haalbaar zijn voor landbouwers. Om dit zo snel mogelijk te laten gebeuren, zijn meer investeringen nodig in onderzoek dat de fundamentele problemen echt aanpakt. Nog steeds wordt veel te veel overheidsgeld ge√Įnvesteerd in onderzoek naar nieuwe gewasvari√ęteiten, veevoer en de toepassing van landbouwchemicali√ęn, die allemaal in het voordeel zijn van grote bedrijven.

Moveable pasture June 5th, 2022 by

Vea la versi√≥n en espa√Īol a continuaci√≥n

Ideas for agricultural development are a bit like fads. They come and then fade away, for no apparent reason. One such idea was the local agricultural research committee, or CIAL, which has been largely ignored in recent years. But where the CIAL has survived, it is still be quite functional. I mentioned in a previous blog (The committee of the commons) that the CIAL has led to lots of innovation in the community of Cordillera Blanca, in the Peruvian Andes, where this committee continues to function after more than 20 years.

Every functional innovation we saw in the community seemed to be related to the CIAL. For example, Paul and Marcella and I met community member Trinidad León (see Paul’s blog Farming as a lifestyle) while she was herding her sheep home through the bofedales, the high Andean wetlands.

We found a place to get out of the wind behind do√Īa Trinidad‚Äôs stone cottage, where she explained that 30 years ago, overgrazing was a problem in the community. Back then, there was no grass like what we see now. This surprised me, because this rocky pasture at 4000 meters above sea level was thick with native needle grass when we saw it. Rotational grazing, moving the animals to let the pasture rest, had allowed this meadow to recover.

Rotational grazing is just one of the ideas that the CIAL and the community have experimented with over the years, working with different extensionists from The Mountain Institute, an NGO.

Do√Īa Trinidad was not a member of the CIAL, but her husband was, and she knew well what the committee researched. Do√Īa Trinidad explained how an agronomist named Doris Ch√°vez worked with the community for several years, starting in about 2013, to discuss ways to improve pasture.

Previously, the couple would move their corral periodically, and allow it to seed itself in native pasture. Through their interaction with the CIAL, they saw the opportunity to use the corral as a place to grow fodder, not just to allow pasture to grow naturally. At planting time, they plow the soil and plant it with oats or barley, which they cut to feed to their animals. Later, the harvested barley patch grows into natural pasture, which the sheep graze. The following year, the land can be fenced within a corral again, to gather manure. So there is a three-year rotation: corral, oats and barley, pasture, before starting over again with the moveable corrals.

The CIAL is a committee of farmers, men and women, who test new ideas and share the results back with their community. The farmers themselves adapt the ideas, and from what we saw, they can be very successful. The oats and barley field is a healthy, emerald-green patch growing on the site of last year‚Äôs corral. Do√Īa Trinidad takes a sickle and cuts an armful to feed to her cattle later that afternoon.

Agroecology, with its emphasis on co-construction of knowledge, is now gaining importance across the world. Researchers today might take inspiration from the CIAL, as a way to stimulate community research, especially for agroecology.

Further reading

Ashby, Jacqueline Anne 2000 Investing in farmers as researchers: Experience with local agricultural research committees in Latin America. Cali, Colombia: CIAT.

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos with farmers like do√Īa Trinidad was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Vidal Rond√°n of the Mountain Institute for introducing us to the community.

Video on another idea for research in rural communities

Succeed with seeds

Jeff Bentley, 5 de junio del 2022

PASTO MOVIBLE

Las ideas para el desarrollo agr√≠cola son un poco como las modas. Vienen y luego se desaparecen, aparentemente sin raz√≥n. Una de esas ideas fue el Comit√© de Investigaci√≥n Agr√≠cola Local (CIAL), que ha sido ignorado en los √ļltimos a√Īos. Pero donde el CIAL ha sobrevivido, sigue siendo bastante funcional. En un blog anterior (Comit√© campesino) mencion√© que el CIAL ha dado lugar a muchas innovaciones en la comunidad de Cordillera Blanca, en los Andes peruanos, donde este comit√© sigue funcionando despu√©s de m√°s de 20 a√Īos.

Todas las innovaciones funcionales que vimos en la comunidad parecían estar relacionadas con el CIAL. Por ejemplo, Paul, Marcella y yo conocimos a Trinidad León, miembro de la comunidad (véase el blog de Paul Farming as a lifestyle), mientras arreaba sus ovejas a casa a través de los bofedales, los humedales altoandinos.

Encontramos un lugar para salir del viento detr√°s de la caba√Īa de piedra de do√Īa Trinidad, donde nos explic√≥ que hace 30 a√Īos el sobrepastoreo era un problema en la comunidad. En aquel entonces, no hab√≠a pasto como el que vemos ahora. Esto me sorprendi√≥, porque este pasto rocoso a 4.000 metros sobre el nivel del mar estaba lleno de ichu nativo cuando lo vimos. El pastoreo rotativo, que consiste en mover a los animales para dejar descansar el pasto, hab√≠a permitido que esta pradera se recuperara.

El pastoreo rotativo es s√≥lo una de las ideas que el CIAL y la comunidad han experimentado a lo largo de los a√Īos, trabajando con diferentes extensionistas del Instituto de Monta√Īo, una ONG.

Do√Īa Trinidad no era miembro del CIAL, pero su marido s√≠ era, y ella conoc√≠a bien lo que investigaba el comit√©. Do√Īa Trinidad explic√≥ c√≥mo una agr√≥noma llamada Doris Ch√°vez trabaj√≥ con la comunidad durante varios a√Īos, a partir de 2013, para discutir formas de mejorar los pastos.

Anteriormente, la pareja mov√≠a su corral peri√≥dicamente, y permit√≠a que se auto-sembrara en pasto nativo. A trav√©s de su interacci√≥n con el CIAL, vieron la oportunidad de usar el corral como un lugar para cultivar forraje, no s√≥lo para permitir que los pastos crezcan de forma natural. En la √©poca de siembra, aran la tierra y la siembran con avena o cebada, que cortan para alimentar a sus animales. M√°s tarde, la parcela de cebada cosechada se convierte en un pasto natural que las ovejas pastan. Al a√Īo siguiente, la tierra puede volver a cercarse dentro de un corral, para recoger el esti√©rcol. As√≠ pues, hay una rotaci√≥n de tres a√Īos: corral, avena y cebada, pastos, antes de volver a empezar con los corrales m√≥viles.

El CIAL es un comit√© de agricultores, hombres y mujeres, que prueban nuevas ideas y comparten los resultados con su comunidad. Los propios agricultores adaptan las ideas y, por lo que vimos, pueden tener mucho √©xito. El campo de avena y cebada es una parcela sana, una mancha verde esmeralda que crece en el lugar del corral del a√Īo pasado. Do√Īa Trinidad toma una hoz y corta un bulto para alimentar a su ganado esa misma tarde.

La agroecología, con su énfasis en la construcción conjunta del conocimiento, está ganando importancia en todo el mundo. Los investigadores de hoy podrían inspirarse en el CIAL, como forma de estimular la investigación comunitaria, especialmente para la agroecología.

Lectura adicional

Ashby, Jacqueline Anne 2000 Investing in farmers as researchers: Experience with local agricultural research committees in Latin America. Cali, Colombia: CIAT.

Agradecimientos

Nuestra visita al Per√ļ para filmar varios videos agricultor-a-agricultor con agricultoras como do√Īa Trinidad fue posible gracias al generoso apoyo del Programa Colaborativo de Investigaci√≥n de Cultivos (CCRP) de la Fundaci√≥n McKnight. Gracias a Vidal Rond√°n del Instituto Monta√Īo por presentarnos a la comunidad.

Video sobre otra idea para la investigación con las comunidades rurales

Succeed with seeds

 

 

 

Good microbes from South Asia to South America May 29th, 2022 by

Vea la versi√≥n en espa√Īol a continuaci√≥n

Lifeless soil, worn out by years of tillage and chemical fertilizer, can be brought back to good health with the help of beneficial micro-organisms. A video on that topic, Good microbes for plants and soil, tells how to make a liquid, which is rich in beneficial microbes, that you can apply to your soil and crops. It was filmed in India and is now available in 23 languages, including Spanish.

Diego Mina and Mayra Coro are researchers working closely with smallholder communities in the province of Cotopaxi, Ecuador, where they showed the Spanish version of the microbe video to several groups. Then, Diego and Mayra sent the video to each farmer on WhatsApp, and followed up with a demonstration, where they mixed raw sugar, cow urine, manure and legume flour in a bucket, and fermented it.

One of those farmers was Blanca Chancusig, who has a small farm with maize and guinea pigs, rabbits, a pig and a few dairy cows. Do√Īa Blanca explained how she strained the mix and poured it into recycled plastic bottles. She mixed one liter to 10 liters of water and sprayed it on her maize and lupine crop.

She likes the results so much that she‚Äôs now making it on her own. ‚ÄúWe have all of the ingredients,‚ÄĚ she says.

The recipe in the video calls for chickpea flour, which is common in India, but rare in Ecuador. So Diego and Mayra adapted, explaining to farmers that they could use the flour of any legume, such as broad bean.

‚ÄúThe broad bean flour was the only ingredient we didn‚Äôt have,‚ÄĚ do√Īa Blanca explained, ‚Äúbut we found some.‚ÄĚ

A year after do√Īa Blanca had seen the Indian video, she was still cultivating good microbes on her own, in Ecuador.

I was in Ecuador with Paul and Marcella, filming a video on beneficial insects, featuring do√Īa Blanca and other farmers. We asked her what she thought about watching a video with farmers from other countries. ‚ÄúI thought it was great. I learned a lot,‚ÄĚ she said.

Bureaucrats often tell us that farmers can’t learn from their peers in other countries, mistakenly claiming that videos have to be made over again in each country. Supposedly, farmers can only learn from their own compatriots.

As this example shows, as long as videos are well made, explain principles and are translated into local languages, farmers can learn from innovative smallholders in other countries. Creative agronomists can also facilitate videos, sharing them and helping farmers adapt concepts.

In some ways, it makes more sense to share videos from different countries than from one’s own country, because the ideas are more novel.

Last February, we were in Ecuador filming a video on flowering plants to encourage beneficial insects. It is now available in English, and there may soon be versions in languages of India, which will let South Asian farmers enjoy learning from farmers in South America.

Related Agro-Insight blogs

Farmers without borders

Earthworms from India to Bolivia

 

Related videos

Flowering plants attract the insects that help us

The wasp that protects our crops

Good microbes for plants and soil

Healthier crops with good micro-organisms

Buenos microbios, del sur de Asia a Sudamérica

Jeff Bentley, 29 de mayo del 2023

El suelo sin vida, desgastado por a√Īos de labranza y fertilizantes qu√≠micos, puede recuperar su salud con la ayuda de microorganismos buenos. Un video sobre este tema, Buenos microbios para plantas y suelo, explica c√≥mo hacer un l√≠quido rico en microbios ben√©ficos que puede aplicarse a la tierra y a los cultivos. Se film√≥ en la India y ahora est√° disponible en 23 idiomas, incluido el espa√Īol.

Diego Mina y Mayra Coro son investigadores que trabajan en estrecha colaboraci√≥n con las comunidades de peque√Īos agricultores de la provincia de Cotopaxi (Ecuador), donde mostraron la versi√≥n en espa√Īol del video sobre los microbios a varios grupos. Luego, Diego y Mayra enviaron el video a cada agricultor por WhatsApp, y siguieron con una demostraci√≥n, en la que mezclaron az√ļcar cruda, or√≠n de vaca, esti√©rcol y harina de leguminosas en un balde, y lo fermentaron.

Una de esas agricultoras era Blanca Chancusig, que tiene una peque√Īa granja con ma√≠z y cuyes, conejos, un cerdo y algunas vacas lecheras. Do√Īa Blanca explic√≥ c√≥mo colaba la mezcla y la vert√≠a en botellas de pl√°stico recicladas. Mezcla un litro con 10 litros de agua y lo fumiga en su cultivo de ma√≠z y chocho (lupino).

Le gust√≥ tanto el resultado que ahora ella misma hace la mezcla. “Tenemos todos los ingredientes”, dice.

La receta del video requiere harina de garbanzo, que es com√ļn en la India, pero no en Ecuador. As√≠ que Diego y Mayra se adaptaron, explicando a los agricultores que pod√≠an usar la harina de cualquier leguminosa, como la de haba.

“La harina de haba era el √ļnico ingrediente que no ten√≠amos”, explic√≥ do√Īa Blanca, “pero lo encontramos”.

Un a√Īo despu√©s de que do√Īa Blanca viera el video de la India, segu√≠a cultivando buenos microbios por su cuenta, en Ecuador.

Yo estaba en Ecuador con Paul y Marcella, filmando un video sobre insectos ben√©ficos, con do√Īa Blanca y otros agricultores. Le preguntamos qu√© le parec√≠a ver un video con agricultores de otros pa√≠ses. “Me pareci√≥ excellente. Aprend√≠ mucho”, dijo.

Los bur√≥cratas suelen decirnos que los agricultores no pueden aprender de sus compa√Īeros de otros pa√≠ses, insistiendo equivocadamente que los videos tienen que hacerse de nuevo en cada pa√≠s. Supuestamente, los agricultores s√≥lo pueden aprender de sus propios compatriotas.

Como muestra este ejemplo, siempre que los videos estén bien hechos, expliquen los principios básicos y se traduzcan a las lenguas locales, los agricultores pueden aprender de los campesinos innovadores de otros países. Los agrónomos creativos también pueden facilitar los videos, compartiéndolos y ayudando a los agricultores a adaptar los conceptos.

En cierto modo, tiene más sentido compartir videos de otros países que del propio, porque las ideas son más novedosas.

El pasado mes de febrero, estuvimos en Ecuador filmando un video sobre plantas con flores que protegen a los insectos buenos. Ahora está disponible en castellano, kichwa, inglés y francés, y es posible que pronto haya versiones en idiomas de la India, lo que permitirá a los agricultores del sur de Asia disfrutar del aprendizaje de los agricultores de Sudamérica.

Related Agro-Insight blogs

Farmers without borders

Lombrices de tierra de India a Bolivia

Related videos

Las plantas con flores atraen a los insectos que nos ayudan

La avispa que protege nuestros cultivos

Buenos microbios para plantas y suelo

Healthier crops with good micro-organisms

 

Mother and calf May 8th, 2022 by

Nederlandse versie hieronder

Estela Balabarca and her husband Feliciano Cruz, in the village of Canrey Chico, in Ancash, Peru, are in their late fifties early sixties and every day milk their 8 cows. One morning, the couple had invited us to join them while they moved their cows and calves to a new pasture, something we wanted to film for our video on rotational grazing.

Marcella, Jeff and I arrive early, to be sure we don’t miss this event. Feliciano opens the gate for us and tells us that they still need to milk their cows before moving them. Although we already had some shots from a local person milking, Marcella, who lets no moment go to waste, starts filming, while Jeff and I keep out of the frame and carefully observe how they go about milking.

All cows are tethered. Tied with a rope to a peg pounded into the soil, the animals can only graze a certain circle of pasture. Their calves are tethered a bit further down in the field. When Feliciano releases one calf, she immediately runs to her mother to suckle. From the other side of the cow, Feliciano, removes the teat from the calf’s mouth after which she quickly searches another teat to suckle on. After having repeated this several times, Feliciano knows the cow is releasing her milk. He now pulls the rope of the calf away from the mother, and inserts the peg in the soil, leaving the rope just long enough so that the calf can be nuzzled by her mother.

When you take the time to watch this scene, and see how mother and calf lovingly rub against each other, you cannot but feel tenderness for the animals and respect for the farmers who treat their animals like loving, living creatures.

Their cows look healthy, mostly crossbreeds with the Brown Swiss breed, and seeing the grasses and flowering plants as we have in Europe, and snow-peaked mountains in the back, it takes little imagination to think for a moment that you are in Switzerland.

In less than 5 minutes Estela has her bucket full of creamy milk. When I ask her how much each cow gives, she says: ‚ÄúEach cow gives about 6 litres of milk. You see my bucket is full, but the top is all foam.‚ÄĚ In the evening, each cow gives another 3 to 4 litres. Both the milk and the cheese they prepare from it are sold to the local community.

After finishing milking a cow, the farmer releases the calf again. As she suckles, the calf drains the mother’s teats of any remaining milk. This ensures that the teat does not get the bacterial infection called mastitis. This painful infection of teats and udder, after which the cow may stop giving milk, is a frequent disease across the globe for which often antibiotics are used.

While industrial farming has reduced cows to milking machines who may never get to see a green pasture or have time to caress their offspring, it is encouraging that various international efforts are being made to bring back ethical values in food production. The Natural Livestock Farming Foundation (NLF) is one such great initiative that shares experiences between dairy farmers in the Netherlands, India, Uganda and Ethiopia (among others). NLF regularly organises international webinars and events on natural ways of dairy calf raising and animal health. By including examples in farmer-to-farmer training videos, such as the one we are producing on rotational grazing in Peru, we hope such respectful practices will inspire farmers across the world.

Related Agro-Insight blogs

Farming as a lifestyle

Asking about cows

Caring for animals, with plants

Veterinarians and traditional animal health care

Kicking the antibiotic habit

Trust that works

Stuck in the middle

Acknowledgements

The visit to Peru to film various farmer-to-farmer training videos with farmers like do√Īa Estela and don Fernando was made possible with the kind support of the Collaborative Crop Research Program (CCRP) of the McKnight Foundation. Thanks to Vidal Rond√°n of the Mountain Institute for introducing us to the community.

Videos on how to improve livestock

See the many training videos on livestock hosted on the Access Agriculture video platform.

 

Moeder en kalf

Estela Balabarca en haar man Feliciano Cruz, in het dorp Canrey Chico, in Ancash, Peru, zijn eind vijftig begin zestig en melken elke dag hun 8 koeien. Op een ochtend had het echtpaar ons uitgenodigd om met hen mee te gaan terwijl ze hun koeien en kalveren naar een nieuwe weide verplaatsten, iets wat we wilden filmen voor onze video over rotatiebegrazing.

Marcella, Jeff en ik komen vroeg aan, om er zeker van te zijn dat we dit evenement niet missen. Feliciano opent het hek voor ons en vertelt ons dat ze hun koeien nog moeten melken voordat ze verplaatst worden. Hoewel we al enkele opnamen hadden van een lokaal persoon die aan het melken was, begint Marcella, die geen moment onbenut laat, te filmen, terwijl Jeff en ik buiten beeld blijven en zorgvuldig observeren hoe ze te werk gaan bij het melken.

Alle koeien zijn vastgebonden. Vastgebonden met een touw aan een in de grond geslagen pin, kunnen de dieren alleen grazen in een bepaalde cirkel van de weide. Hun kalveren zijn vastgebonden een eindje verderop in het veld. Als Feliciano een kalf loslaat, rent het onmiddellijk naar haar moeder om te zogen. Aan de andere kant van de koe gezeten, verwijdert Feliciano de speen uit de mond van het kalf, waarna het snel een andere speen zoekt om aan te zuigen. Na dit verschillende keren herhaald te hebben, weet Feliciano dat de koe haar melk aan het afgeven is. Hij trekt nu het touw van het kalf weg van de moeder, en steekt de pin in de grond, waarbij hij het touw net lang genoeg laat zodat het kalf door haar moeder kan worden geknuffeld.

Als je de tijd neemt om dit tafereel te bekijken, en ziet hoe moeder en kalf liefdevol tegen elkaar aan schuren, kun je niet anders dan tederheid voelen voor de dieren en respect voor de boeren die hun dieren behandelen als liefdevolle, levende wezens.

Hun koeien zien er gezond uit, meestal kruisingen van het ras Brown Swiss, en bij het zien van de grassen en bloeiende planten zoals wij die in Europa hebben, en de met sneeuw bedekte bergen op de achtergrond, is er weinig fantasie nodig om je voor een moment in Zwitserland te wanen.

In minder dan 5 minuten heeft Estela haar emmer vol romige melk. Als ik haar vraag hoeveel elke koe geeft, zegt ze: “Elke koe geeft ongeveer 6 liter melk. Je ziet dat mijn emmer vol is, maar de bovenkant is allemaal schuim.” s Avonds geeft elke koe nog eens 3 tot 4 liter. Zowel de melk als de kaas die ze ervan maken, worden verkocht aan de plaatselijke gemeenschap.

Nadat de boer klaar is met het melken van de koe, laat hij het kalf weer vrij. Terwijl het kalf zoogt, onttrekt het de resterende melk aan de spenen van de moeder. Dit zorgt ervoor dat de speen niet de bacteri√ęle infectie oploopt die mastitis wordt genoemd. Deze pijnlijke infectie van spenen en uier, waarna de koe kan stoppen met het geven van melk, is een veel voorkomende ziekte over de hele wereld waarvoor vaak antibiotica worden gebruikt.

Terwijl de industri√ęle landbouw koeien tot melkmachines heeft gereduceerd die misschien nooit een groene weide te zien krijgen of tijd hebben om hun kalveren te strelen, is het bemoedigend dat er diverse internationale inspanningen worden geleverd om ethische waarden in de voedselproductie terug te brengen. De Natural Livestock Farming Foundation (NLF) is zo’n geweldig initiatief dat ervaringen uitwisselt tussen melkveehouders in onder meer Nederland, India, Oeganda en Ethiopi√ę. NLF organiseert regelmatig internationale webinars en evenementen over natuurlijke manieren van melkkalveropfok en dierengezondheid. Door voorbeelden op te nemen in trainingsvideo’s van boer tot boer, zoals de video die we momenteel maken over rotatiebegrazing in Peru, hopen we dat dergelijke respectvolle praktijken boeren over de hele wereld zullen inspireren.

Design by Olean webdesign